Այս դաշտերի մեջ կարմիր ծաղիկներ կան,

Թաքուն սարսուռներ կան այս դաշտերում,

Հոգու խորքում ապրող անուշ տաղիկներ կան,

Ծաղկի հետ պարուրված` մահն է բուրում:

Այստեղ լուսաբացը արտույտի դայլայլ է,

Ավտոմատի ծանոթ կրակահերթ:

…Քրտնած մի զինվոր է խրամատով վազում,

Որ փամփուշտ հասցնի կրակակետ:

…Մարտը սկսված է, տղերքը լարված են,

Հեռվից որոտում է հրետանին,

Շուրջս պայթյուններ են ու դղրդոց անվերջ,

Եվ մարտի է նետվում քրտնաթոր պատանին:

Հրամանը նույնն է. մենք չենք նահանջելու,

Ու մեխել է նա մեզ ծուռտիկ խրամատին,

Արկի դղրդյուն է, պայթյուններ են օդում.

Մեր դիրքն է քրքրում հրետանին:

Մենք զգում ենք իրար մեր իսկ կրակոցով,

Գնդացրի անվերջ կրակահերթ.

Մեր դիրքն արկն է խոցում ահեղ իր սուլոցով,

Գնդացիրն է կողքիս լռում հավետ…

…Գլխումս դժժոց է, աչքերումս` մշուշ,

Մարմիններ եմ տեսնում փլված խրամատում.

Գնդացրի կողքին` կուրծքը արյունե վարդ,

Շիկահեր պատանին իր աչքերն է փակում…

…Ես գրկում եմ նրան ու լալիս եմ տխուր

Նրա կիսատ ապրած գարունների համար,

Եվ ոռնում եմ դեպի երկինք պարզած դեմքով.

Աստվա՜ծ, ասա՜, ինչո՞ւ, ինչի՞ համա՜ր:

Աշոտ Մինասյան

Թալիշ, Մատաղիս

Ապրիլ, 2016 թ.

Աշոտ Մինասյան ԵՐԿԱԹ-ի ֆեյսբուքյան էջից