Կապանի Անդրանիկ Մարգարյանի անվան թիվ 7 դպրոցը 44-օրյա պատերազմում իր շրջանավարտներից անդառնալի կորուստներ ունեցավ՝ Շավարշ Մուրադյան,Գրիշա Թումանյան, Արեգ Հակոբյան: Նահատակների հիշատակը անմահացնելու համար կրթօջախի բակում տեղադրվել է հուշաղբյուր, որի բացումը տեղի ունեցավ հունիսի 10-ին: Մերօրյա պատերազմի  նահատակների հիշատակի ոգեկոչմանը մասնակցում էին մարտի դաշտում ընկածների հարազատներն ու մտերիմները, Սյունիքի մարզպետ Մելիքսեթ Պողոսյանը, Կապանի համայնքապետ Գեւորգ Փարսյանը, Արցախյան ազատամարտերի մասնակիցներ, հուշաղբյուր-քանդակի հեղինակները՝ Արթուր եւ Կարեն Սաղաթելյանները:

Կրթօջախի տնօրեն Կարինե Հովսեփյանն իր խոսքում համոզմունք հայտնեց, որ զոհված շրջանավարտների հիշատակը հավերժ կմնա դպրոցի պատերի ներսում եւ կդաստիարակի սերունդներ եւ բոլորի անունից շնորհակալություն հայտնեց Շավարշի ծնողներին՝ հուշաղբյուրի կառուցման աշխատանքները կազմակերպելու համար, իսկ հուշաղբյուրի բացման պատիվը վերապահվեց Շավարշ Մուրադյանի եղբորը՝ Ալեքսին:

Օրվա խորհրդին պատշաճող ելույթներ ունեցան դասվարներ Էռնա Մկրտչյանը, դասղեկ Լեյլի Մկրտչյանը, տնօրենի մասնագիտական կրթական աջակցության գծով տեղակալ Նարինե Բաբայանը: «Դժվար է գտնել սփոփանքի խոսքեր», - ասում էին օրվա բանախոսները, բայց եւ յուրովի ներկայացնում իրենց սաներին: «Շատ եմ ցավում, որ Շավարշի կյանքը կիսատ մնաց, ցավում եմ, որ երազանքները չիրականացան, որ այլեւս նրան չեմ հանդիպելու իմ հարազատ քաղաքի փողոցներում, չեմ լսելու նրա հարազատ ձայնը,- ասում է դասվար Էռնա Հակոբյանը, - ցավում եմ, որ Շավարշի ծնողները այդպիսի դառնություն կրեցին եւ իրենց ուսերին կրում են վշտի ծանր բեռը»: Նարինե Բաբայանն Արեգ Հակոբյանի մասին ասում է. – «Դեռ մանկուց սիրում էր իր երկիրը, հայրենասիրական երգերը, զինվորական համազգեստը: Հայրենասեր էր, կյանքով լի, ժպտադեմ ու բարի, կամեցող ու կարեկցող, հպարտ ու հզոր: Երազանքներ ուներ ու բազում նպատակներ: Ինչքան խորն էր Արեգի հոգին, այնքան մաքուր էր նրա սիրտը: Ճանաչողները փաստում են՝ նրա հետ կարող էիր ժամերով ու առանց երկմտելու խոսել, կիսվել, զրուցել ու մի կուշտ ծիծաղել (կատակասեր էր)»:

Դասղեկ Լեյլի Մկրտչյանը Գրիշա Թումանյանին բնութագրեց որպես բարի, ընկերասեր, զուսպ ու հավասարակշռված անձնավորության, ով ուներ պատասխանատվության զգացում եւ պատրաստ էր օգնել բոլորին: Ավաղ, նրա կյանքը եւս ողբերգականորեն ընդհատվեց... հուզիչ էր դպրոցի 9-րդ դասարանի աշակերտուհի, զոհված Արեգ Հակոբյանի դուստր Ինեսա Հակոբյանի խոսքը. «Զավակները լույս աշխարհ են գալիս իրենց ծնողների  արարքների դրոշմը ճակատին անկախ նրանից լա՞վ են, թե՞ վատ: Շնորհակալ եմ իմ հայրիկին իմ ճակատը բարձր պահելու համար: Դու նախընտրեցիր հայրենիքիդ անկախության համար պայքարելդ ու անմահանալդ, նախընտրեցիր ապրել առանց մեզ, բայց հայրենիքիդ համար: Գիտակցում եմ, որ չեմ տեսնելու քեզ, բայց դա չի նշանակում, որ դու չկաս, դու ապրում ես յուրաքանչյուրիս մեջ: Ապրելու ես միշտ, դու հսկում ես ինձ, ես դա զգում եմ,  խոստանում եմ վեհորեն պահել քո եւ զինակիցներիդ հիշատակը, լինել քեզ  արժանի զավակ: Հպարտ եմ՝ քեզ նման հայր ունենալու համար»:

«Արծիվ-30 մահապարտներ» գումարտակի փոխհրամանատար Եփրեմ Մուրադյանը, ում հրամանատարության ներքո հասցրեց կռվել Շավարշ Մուրադյանը, նրան բնութագրեց որպես հավասարակշռված մարտիկ, ներկայացրեց սեպտեմբերի 29-ի մարտը, որ վերջինը եղավ հայրենիքի զինվորի համար: Նաեւ հրապարակվեց Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանի հրամանագիրը Շավարշ Մուրադյանին հետմահու «Մարտական ծառայություն» մեդալով պարգեւատրելու մասին:

Կրթօջախի բակում տեղի ունեցած ոգեկոչման արարողությունից հետո միջոցառումը շարունակվեց դպրոցի դահլիճում, որտեղ աշակերտները հանդես եկան գրական- երաժշտական համադրույթով: Հնչեցին ազգային-հայրենասիրական երգեր ու բանաստեղծություններ, հայտարարվեց, որ այսուհետ կրթօջախի երեք դասասենյակ կրելու են երեք հերոսների անունները, ինչի առիթով դպրոցականներն ընթերցեցին երդման տեքստը եւ պարտավորվեցին շարունակել զոհվածների կիսատ գործը...

Վահրամ Օրբելյան