Այս դաշտերի մեջ կարմիր ծաղիկներ կան,
Թաքուն սարսուռներ կան այս դաշտերում,
Հոգու խորքում ապրող անուշ տաղիկներ կան,
Ծաղկի հետ պարուրված` մահն է բուրում:
Այստեղ լուսաբացը արտույտի դայլայլ է,
Ավտոմատի ծանոթ կրակահերթ:
…Քրտնած մի զինվոր է խրամատով վազում,
Որ փամփուշտ հասցնի կրակակետ:
…Մարտը սկսված է, տղերքը լարված են,
Հեռվից որոտում է հրետանին,
Շուրջս պայթյուններ են ու դղրդոց անվերջ,
Եվ մարտի է նետվում քրտնաթոր պատանին:
Հրամանը նույնն է. մենք չենք նահանջելու,
Ու մեխել է նա մեզ ծուռտիկ խրամատին,
Արկի դղրդյուն է, պայթյուններ են օդում.
Մեր դիրքն է քրքրում հրետանին:
Մենք զգում ենք իրար մեր իսկ կրակոցով,
Գնդացրի անվերջ կրակահերթ.
Մեր դիրքն արկն է խոցում ահեղ իր սուլոցով,
Գնդացիրն է կողքիս լռում հավետ…
…Գլխումս դժժոց է, աչքերումս` մշուշ,
Մարմիններ եմ տեսնում փլված խրամատում.
Գնդացրի կողքին` կուրծքը արյունե վարդ,
Շիկահեր պատանին իր աչքերն է փակում…
…Ես գրկում եմ նրան ու լալիս եմ տխուր
Նրա կիսատ ապրած գարունների համար,
Եվ ոռնում եմ դեպի երկինք պարզած դեմքով.
Աստվա՜ծ, ասա՜, ինչո՞ւ, ինչի՞ համա՜ր: