Կա Մեծարենց, կա Տերյան, - եւ բազում ուրիշ պոետներ կան,

Բայց Թումանյանն է անհաս Արարատը մեր նոր քերթության:                                           

                                            ***

Նա մեծ էր հողո՛վ, արյունո՛վ։ -Արմատնե՜ր ուներ նա հողում։

Իր երգերը-գեղջուկ նաիրցու քրտինքո՛վ էր նա ողողում:

Հանճարեղ երգերում նրա - իր երկրի արեւն է շողում:-

Նա մեծ էր հողո՛վ, արյունո՛վ: -Արմատներ ուներ նա հողում:                                                  

                                             ***

Ես կարդում եմ նրան ու ասում. - Այս հմո՛ւտ, հանճարեղ Լոռեցին

Հոմերի, Գյոթեի հետ մի օր՝ Հավասար՝ նստել է քեֆի,

Եվ թաս է բռնել նրանց հետ, մեծարանք տվել ու առել,

Ինչպես իր պապերն են արել՝ իրար հետ խնջույքի նստելիս: 

                                             ***

Նա մեծ էր ավելի, քան եղավ: - Երկընքի նման ընդարձակ,

Օվկիանի նման՝ իր ոգին ընդգրկել էր կյանքը անեզր: -

Եվ ոգու ափերին նստած՝ նա նայում էր հայացքով պայծառ- 

Եվ որսում էր երգեր ու խոհեր, եւ տեսնում էր չքնա՜ղ երազներ…