Արցախի վերջնական կորստից և հայաթափումից հետո Փաշինյանի իշխանությունը այլևս որոշում չպետք է կայացներ, ավելին անգամ չպետք է բանակցեր Հայաստանի անունից։ Բայց ցավոք հասանք նրան, որ ոչ միայն Փաշինյանի իշխանությունը մնաց իր տեղում, այլ նաև բանակցողի դերում։ Ինչի հետևանքով էլ սահմազատման և սահմանագծման հանձնաժողովի որոշման համաձայն Փաշինյանի իշխանությունը Տավուշի մարզում Հայաստանի անունից զիջումների գնաց։

2024-2025-ը Հայաստանի համար ճակատագրական եղան։ Թե՛ քաղաքական առումով, թե՛ տարածքային, դիվանագիտական, դատական, տնտեսական առումներով։ 

Արցախի կորստից հետո, ներքաղաքական կյանքը Հայաստանում մղձավանջի վերածվեց։ Այն, որ պատերազմից հետո Փաշինյանը ազդարարեց խաղաղության մասին իր մոտեցումները, նշանակալի դարձավ, և «պատմական» ըստ փաշինյանական ռեժիմի։

Փաշինյանը և նրա արտգործնախարարը Ադրբեջանի հետ նախաստորագրեցին «խաղաղության համաձայնագիր»։ Ինչի մասին էր այդ փաստաթուղթը, որը վերահաստատեցին Հայաստանից զիջումներ, իսկ Ադրբեջանի համար նպաստավոր պայմաններ։ Հայաստանը դուրս մնաց, որպես բանակցողի, իսկ Հայաստանի փոխարեն այլևս որոշումները դիվանագիտական հարաբերությունների հաստատումը, հակառակորդի համար որպես «նպաստավոր» պայմաններ։ 

«Խաղաղության» պայմանագիրը օդից կախված հաստատեց Արցախի կորստի պաշտոնական ընդունումը։ Իսկ Արցախի  ռազմաքաղաքական ղեկավարության ապօրինի դատավարությունները շարունակվեց, առանց Հայաստանի կոնկրետ պահանջների, մարդու իրավունքների պաշտպանության, աջակցության, իսկ Բաքվում պահվող Արցախի քաղաքական առաջնորդներին, մյուս գերիներին անտեսելու, Արցախի հարցը փակելու գործընթացը, որն էլ դարձավ Հայաստանի իշխանության դիվանագիտական մեխը՝ կասկածի տակ դնելով Հայաստանի, Ադրբեջանի վերահսկողության տակ հայտնված ինքնիշխան տարածքների վերադարձ։ 

Փաշինյանի հովանավոր ԵՄ-ն, այլևս ապացուցել է, որ այն ինչ կատարվում է Հայաստանում` բռնաճնշումներ, քաղաքական հետապնդումներ, հալածանքներ, ապօրինաբար բանտերում պահվող հասարակական, քաղաքական գործիչներ, բարձրաստիճան հոգևորականներ, բողոքի ակցիաների ժամանակ քաղաքացիների նկատմամբ ոչ պատշաճ վերաբերմունք ցուցաբերած ուժայիններ, վիրավորումներ ստացած քաղաքացիների իրավունքները անտեսող, և այսպես շարունակ, այն ինչ կատարվում է Հայաստանում ուղիղ ժողովրդավարության հսկողության և ուշադրության առանցքում է։

Հայաստանը պնդում է, որ ժողովրդավարական երկիր է, իսկ ԵՄ-ն հաստատում է և շարունակաբար գնահատականներ տալիս, որ այն ինչ կատարվում է Հայաստանում, օրինակ ուժայինների կողմից ակցիաների ժամանակ բռնությունները, քաղաքացիներին մարմնական վնասվածքներ հասցնելը, ամբողջապես իրավաչափ է։ Այսինքն՝ Եվրոպան ոչ միայն կոնկրետ աջակիցն է Փաշինյանի իշխանության, այլ ատամներով պահում է, դեմ լինելով եվրոպական ժողովրդավարությանն ու արժեքներին։ 

Դատական համակարգը դարձել է օրվա իշխանության կողմից միջամտելու, քաղաքական հետապնդման «չագուչ» գործիք։
Ապօրինաբար կալանավորված է հայ բարերար, կալանավորված են հոգևորականներ, ընդդիմադիր գործիչներ, ակտիվիստներ, ապօրինի գործեր են հարուցված անգամ սովորական քաղաքացիների վրա, բայց օրինակ մարդուն օրը ցերեկով խոշտանգող անձը ազատության մեջ է, անգամ սպանության դեպքերով կան մարդասպաններ, որ ճանաչվել են անմեղսունակ ու ազատ արձակվել։ Իսկ քաղաքական հայացքների համար մարդիկ հայտնվել են բանտերում միայն իրենց քաղաքական հայացքների համար։ Չորրորդ իշխանությանը ճնշելը դարձել է իշխանության կողմից օրինաչափ, և շարունակվում է իշխանության կողմից համակարգված աշխատանքներ տարվել։

Իշխանությանը քննադատող լրագրողները պարբերաբար ենթարկվում են հետապնդումների, ազատ խոսքը բանտված է։ 

Եվրամիությունը ժամանակին բարձրաձայնում էր ժողովրդավարական արժեքների մասին, և հետևողական էր երկրում տիրող իրավիճակի վերաբերյալ։ Իսկ 18-ից հետո ԵՄ-ն դարձավ փաշինյանական իշխանության աջակից և հարմարավետ տեղավորվեց Փաշինյանի գիրկը։ 

mediahub.am