Ծնվել է 1940 թ.,Գորիսի Քարաշեն գյուղում, վաստակավոր մանկավարժ Աշոտ Բաբայանի ընտանիքում:

Դպրոցից հետո ուսումը շարունակել է տեղի մանկավարժական ուսումնարանում:

1958 թ. ընդունվել է Երևանի Խ. Աբովյանի անվան մանկավարժական ինստիտուտի (այժմ` համալսարան) պատմալեզվագրական ֆակուլտետ: Բուհն ավարտելուց հետո աշխատանքի է անցել Երևանի Ս. Սպանդարյանի անվան № 24 դպրոցում` ջոկատավար և հայոց լեզվի, և գրականության ուսուցիչ:

1977 թ. նշանակվել է Նուբարաշենի միջնակարգ մասնագիտական հաստատության տնօրեն:

1989 թվականից աշխատել է Խ. Աբովյանի անվան պետական մանկավարժական համալսարանի ընդհանուր մանկավարժության ամբիոնում:

Ստեղծել և երկար տարիներ ղեկավարել է Գորիսի «Սյունիք» համալսարանը:

Մանկավարժական գիտությունների թեկնածու է, պրոֆեսոր: Հանդիսանում է Ռուսաստանի Դաշնության հումանիտար գիտությունների ակադեմիայի թղթակից անդամ:

Բազմաթիվ մենագրությունների, տասնյակ հոդվածների հեղինակ է, այդ թվում` «Ռոմանտիկան և երևակայությունը մանկավարժության մեջ» երկհատորյակը, «Մանկավարժական գործընթացի էությունը, օրինաչափությունները, կառուցվածքը», «Աշխատանքային դաստիարակության հիմնախնդիրը հայ մանկավարժական մտքի պատմության մեջ, «Աշխատանքային դաստիարակությունը և անձի ձևավորումը» հոդվածները:

ԿԱՐՈՏ

Էս ըշխարհքում մըն յար ոնեմ, մըն թաք յար,

Ինքն ալ հունց վեր յարերի մեջ մըն գյառ սար,

Հուվա տեսալ, մարդ չօնի սեր, չօնի յար,

Քիցի ճուրը, քիցի սելը, ասա տար:

Շտե՞ղ ես քյացալ, հա ման եմ կյամ ճարում չեմ,

Քեզ դիմանալ, չկարոտել կարում չեմ,

Քու դարդան ես էրվում եմ ու փըթոթվում,

էրվում եմ ես, բայց մըն դուզ ալ մարում չեմ:

Թե Շիրազը ծաղկաստան ա բուրավետ,

Քու նմանը Շիրազումը կա վեչ, կա,

Ճոկ ծաղիկ ես հոգուս խորքում հոտավետ,

Քու նմանը ըշխարհքումը կա վեչ, կա:

Իմաստունները լոխ հինչքան ալ վեր մտածեն,

Գուսանները թյառ, քյամանչա վեր ածեն,

Հունց կկարան դյուզ-դյուզ անեն քու գովքը,

Թեկուզ հազար գովք ու նվագ լսած են:

Շտեղ ես քյացալ, հա ման եմ կյամ, կարում չեմ,

Քեզ դիմանալ, չկարոտել կարում չեմ,

Մըն չախումը, մըն ղաթումը տուս եկ, եկ,

Տուս եկ, շուտ եկ,

Ալ առանց քեզ կարում չեմ:

* * *

Ամեն աստծո առավոտ

Հայտնվում եմ ձեր տան մոտ,

Կանգնում մայթին հարազատ,

Սրտիս մեջ` անհուն կարոտ։

Իսկ այդ պահին գուցե՞ դեռ

Նիրհում ես դու քունն աչքիդ,

Իսկ իմ հոգու տեսիլքում

Ինձ ես գգվում լուսախինդ։

Բայց հեռու ես ինձանից,

Ա՜խ, անհաս ես ինձ համար,

Եվ ցնորք ես մի անբիծ

Իմ հուշերում ոսկեվառ...

* * *

Ես սիրում եմ քո աչքերը,

Սև ու խորունկ քո աչքերը,

Երբ լինում են ալեկոծված....

Երբ լինում են ալեկոծված`

Ինձ թվում է` սիրտս է այնտեղ

Դաժան սիրո նետով խոցված...

Ես սիրում եմ քո աչքերը...

Սև ու խորունկ այդ աչքերում`

Ասես կյանքն է  մարմանդ այրվում,

Ասես` խորունկ այդ աչքերում`

Արեգակն է նույնիսկ մարում....

Բայց էլի ես սիրում եմ  այդ սև աչքերը,

Սև ու խորունկ քո աչքերը,

Որ` երբ հանկարծ ինձ են նայում,

Ասես` սիրտս են անուշ փայում...

 Ես.. սիրում եմ... քո  աչքերը...

* * *                  

Օ՜, իմ երգերը մեռել են արդեն

Ու չեն ղողանջում` հանց առաջներում

Ու չեն թոթովում սիրո շրշյուններ,

Որ ամեն անգամ շուրթերիդ  լանջով

Սուրում էին մեղմ... Ու հիմա ... չկան...

Ա՜խ, այնժամ հոգիս

Լեցուն էր այնպես քո երազներով...

Երազներ պես– պես, որ ամեն անգամ

Սիրտդ սրտիս մեջ` տարել են հեռու,

Տարել են անդարձ... Ու հիմա...չկան...

Սրտիդ ժպիտն այտերիդ խամրած

Լցնում էր հոգիս հաճույքով անափ,

Ու տեսնում էի գարունս ծաղկած

Ծիծաղիդ հևքով բուրում էր իմ դեմ ,

Բուրում էր իմ դեմ... Բայց հիմա... չկա...