Մինչ Երևանը ձգտում է կարգավորել հարաբերությունները Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ և աջակցում է ԱՄՆ-ի գլխավորած տրանսպորտային միջանցքին, Փաշինյանը աշխատում է հավաստիացնել Իրանին, որ դա չի սպառնում իր իր շահերին․ գրել է Al-Monitor-ը։

Ինչպես նշվել է, Փաշինյանն այն մի քանի առաջնորդների շարքում էր, որոնք այս շաբաթ Թեհրանում մասնակցեցին Իրանի սպանված գերագույն առաջնորդ այաթոլլա Ալի Խամենեիի հուղարկավորությանը։ Մինչև վերջերս այս քայլը կհամարվեր լիովին նորմալ։ Իրանը Ռուսաստանի հետ միասին դասվում էր Հայաստանի գլխավոր, թեև դժվար, դաշնակիցների շարքին։ Այսօր Հայաստանն ակտիվորեն ձգտում է դուրս գալ Կրեմլի ուղեծրից և ռազմավարական կապեր հաստատել Միացյալ Նահանգների և Եվրամիության հետ՝ միաժամանակ ձգտելով երկարատև խաղաղություն հաստատել իր պատմական թշնամիների՝ Թուրքիայի և Ադրբեջանի հետ։

Միացյալ Նահանգների և Իրանի միջև շարունակվող թշնամական գործողությունների ֆոնին՝ Փաշինյանի այցը կարող է հակասական թվալ։ Սակայն այս ուղևորությունը, որը հաջորդեց հուլիսի 6-ին Եկատերինբուրգ կատարած մեկ այլ այցի, որտեղ նա հանդիպեց Ռուսաստանի վարչապետ Միխայիլ Միշուստինին, ընդգծում է այն անկայուն հավասարակշռությունը, որը Փաշինյանը պետք է պահպանի՝ իր փոքր, ծովափ չունեցող երկիրը հետագա խնդիրներից հեռու պահելու համար։

ԱՄՆ-ի և Իսրայելի հարձակումների առջև իր անսպասելի դիմադրողականությունից ոգեշնչված՝ Իրանը ավելի մեծ վստահություն է ցուցաբերում, մասնավորապես Հայաստանի նկատմամբ, որի հետ այն կիսում է 44 կիլոմետրանոց (27 մղոն) սահման։

Փոքրիկ գոտին կարևոր է Իրանի Սև ծով մուտք գործելու համար և Իսլամական Հանրապետությանը լծակներ է տալիս իր մյուս հյուսիսային հարևանի և Իսրայելի մտերիմ դաշնակցի՝ Ադրբեջանի նկատմամբ։

Իրանի հետ հարաբերություններում ամենահրատապ հարցերից մեկը Իրանի համար «Թրամփի երթուղին» կամ TRIPP-ն է: Թեհրանը վախենում է, որ միջանցքի իրական նպատակն է ֆիզիկապես կտրել այն Հայաստանից և Վրաստանից և ԱՄՆ անվտանգության կապալառուներին, որոնք նախատեսված են երթուղին պաշտպանելու համար, տրամադրել որոշակի մեկնարկային հարթակ հետագա հակամարտության դեպքում:

Զարմանալի չէ, որ ՀՀ-ում Իրանի դեսպանը մամուլի ասուլիսի ժամանակ բարձրացրեց TRIPP-ի թեման: Հիշելով Իրանի վրա ԱՄՆ-ի գիշերային հարվածները՝ դեսպանն ասաց. «Իրանի շատ օրինական և տրամաբանական մտահոգությունը իր սահմանների մոտ ամերիկացիների ներկայության վերաբերյալ պետք է հստակ պատասխան ստանա»։

Al-Monitor-ի հետ զրուցած վերլուծաբանները համարում են, որ հայկական դիվանագիտությունը «հսկայական լեռ ունի հաղթահարելու»։ Այն պետք է փորձի շփվել իրանցիների հետ, հասկանալ նրանց դժգոհությունները և նաև նրանց կարմիր գծերը։ Նրանք պետք է բացատրեն, որ այս նախագիծը Իրանի դեմ չէ, և որ Իրանը կարող է նաև օգտվել նոր հաղորդակցության ուղիների բացումից։

Սա կենթադրեր երաշխիքներ, որ Իրանը կարող է շարունակել մուտք գործել Սև ծով, այդ թվում՝ երկաթուղային կապերի միջոցով, և ստանալ նախագծի որոշակի մասը։ Սա դժվար է պատկերացնել, քանի որ ծրագիրը իրականացնելու համար հիմնադրված ընկերությունը 74%-ով պատկանում է Միացյալ Նահանգներին, իսկ մնացած 26%-ը՝ Հայաստանին։

Հայաստանի առջև ծառացած իրական մարտահրավերն Իրանի անմիջական միջամտության սպառնալիքը չէ՝ անհավանական սցենար՝ հաշվի առնելով, թե որքան մեկուսացված է Իրանը։ Ավելի շուտ, դա այն ռիսկն է, որ Թուրքիան մոտ ապագայում չի վերաբացի իր ցամաքային սահմանը Հայաստանի հետ։

Հայաստանը կարող է մնալ միջանցքով, որը հիմնականում սպասարկում է Թուրքիային և Ադրբեջանին։ Նման անորոշությունների առջև կանգնած՝ Փաշինյանը պետք է պահպանի հարաբերությունները Թեհրանի և Ռուսաստանի հետ, նույնիսկ այն դեպքում, երբ նա ձգտում է թուլացնել վերջինիս տնտեսական և ռազմական վերահսկողությունը։