Թեև հինգ տարի է անցել ողբերգական այդ օրվանից, բայց թվում է, թե նա ողջ է դեռևս և ուր որ է՝ կվերադառնա․․․

Ու պատահական չէ այդ զգացողությունը․ երկրային կյանքի  62 տարում (1958-2020 թթ․) այնպես էր ապրել, այնպիսի հետք թողել, մարդու, քաղաքացու, ղեկավարի, կազմակերպչի և, իհարկե, ընկերոջ այնպիսի կերպար ստեղծել–կերտել, որ չխամրող կարոտ է թողել իրենից հետո, բացառապես դրական հիշողություններ՝ ոչ միայն Սիսիանում, ոչ միայն Սյունյաց աշխարհում, այլև ամբողջ հանրապետությունում թևածող․․․

2020-23 թթ․ ողբերգություններից հետո երբեմն փորձում էինք ինքներս մեզ մխիթարել և նրան նույնիսկ բախտավոր համարել, քանզի չէր տեսել մեր հազարավոր զավակների նահատակությունը, իր համար շատ թանկ հայոց Արցախի բռնազավթումը, արցախահայերի բռնագաղթը․․․ Գուցե մինչև հիմա էլ այդպես մտածեինք, եթե ողբերգությունների «հանդեսը» այդքանով ավարտված լիներ։

Հիմա էլ Սյունիքն է կանգնած լրջագույն սպառնալիքներին դեմ հանդիման, և ուրիշ հույզերով է պարփակված մեր ներաշխարհը։ Հիմա, քան երբևէ, ցավի ու ափսոսանքի զգացում ենք ապրում այն իրողության համար, որ Սյունիքի համար ճակատագրական այս հանգրվանում բազմաթիվ արժանավորներ այևս չկան ու մեզ հետ չեն։ Նրանց ներկայությամբ, անշուշտ, մեր լեռնաշխարհն ավելի ուժեղ և պաշտպանված կլիներ․․․

Բայց բնությունն իր անբեկանելի օրենքներն ունի․․․ Ուրեմն և՝ բազմապատիկ անգամ մեծանում է ողջերիս պարտքը՝ (նաև մեր նահատակների ու մեզանից հեռացած ընկերների փոխարեն)՝ տեր կանգնելու մեր փոքր հայենիքին՝ սրբազան Սյունյաց աշխարհին։

Այսպիսի խոհերով էլ այսօր այցելում ենք մեր անզուգական ընկերոջ՝ Աղասի Հակոբջանյանի շիրմին․․․