Ահա 106 տարի է ՝ մեր սրտերում տնքում է 1915-ի վերքը: Արնածոր մի վերք, որ դժվար թե սպիանա նույնիսկ հազարամյակներ հետո: Ապրիլի 24-ը մեր Գողգոթան է, որ աշխարհին միշտ հիշեցնելու է , թե ինչպես ճղակոտոր ու ծաղկաթափ եղավ հինավուրց մի ժողովուրդ, բովանդակ մի երկիր: Ապրիլի 24-ը մեր ողբերգությունն է ու մեր դասը: Քանզի մենք ճանապարհ ունենք անցնելու, պիտի հիշենք, որ եղել է ոչ միայն անզեն ու խեղճ ժողովրդի կոտորած ու լլկում, այլև հերոսական ինքնապաշտպանության՝ Վան-Վասպուրական, Շապին-Գարահիսար,  Մուշ, Սարդարաատ և իհարկե, Լեռնահայաստան: Թուրքի ձեռքը չհոգնեց անզեն մարմիններ թրատելուց, այլ պարզապես դեմ առավ մի նիհար, բայց ջղուտ բազկի, որն ուժեղ էր իրենից ՝ ծալվելու անհնարինության չափ:

Եվ ուրեմն ոչ միայն գլուխ խոնարհենք մեր մեկուկես միլիոն անմեղ նահատակների հիշատակի առջև, այլև ոգեկոչենք ազգային-ազատագրական շարժման նվիրյալների, մեր ազատամարտերի մասնակիցների սխրանքները, դասեր քաղենք անցյալից ու ներկա մեր ընթացքից, որ պատրաստ լինենք դիմակայելու մարտահրավերներին և ապրելու ապագայում:

Բայց նախևառաջ՝ հիշատակն արդարոց օրհնությամբ եղիցի:

Վահրամ Օրբելյան