Չորեքշաբթի օրը Բրյուսելում կայանալիք հանդիպման նախաշեմին Հայաստանի արտգործնախարար Զոհրաբ Մնացականյանն ամենևին չի ձգտում բացել փակագծերն ու ընդարձակ պատասխանել հարցերին։ «Անհրաժեշտ է պահպանել բանակցությունների դինամիկան», – ասել է նա երեքշաբթի` պատասխանելով սպասվող հանդիպումից իր ակնկալիքների մասին հարցին։

Այդ հակամարտությունը մոտ ժամանակներում չի լուծվի, սակայն բանակցությունները կարելի է աշխուժացնել։ Հույս կա, որ Մնացականյանը Նալբանդյանի օլիմպիական հանգստությունից և ամենակրիտիկական պահին երկարատև կորելու ունակությունից զուրկ է, և այդ պատճառով զրույցն առարկայական կլինի, «սուբստանտիվ», ինչի մասին այդքան երազում է պաշտոնական Բաքուն։ Միևնույն ժամանակ, իհարկե, «սուբստանտիվությունը» կողմերի ընկալման մեջ տարբեր է։ 

Բացի այդ, ևս մեկ լուրջ պատճառ կա կարծելու, որ հուլիսի 11-ին հանդիպումը կսահմանափակվի, հիմնականում, ընդհանուր արտահայտություններով։ Չէ՞ որ Մամեդյարովը Բրյուսել է ժամանելու իր երկրում օրեր առաջ տեղի ունեցած բավական տարօրինակ իրադարձությունների ֆոնին. մեկնարկած «աննախադեպ» զորավարժությունները, որոնք ուղեկցվում էին սովորական ինքնագովությամբ և դատարկաբանությամբ, սահուն կոլապսի վերածվեցին ողջ երկրում` Մինգեչաուրի ՋԷԿ–ում տեղի ունեցած վթարի պատճառով։

Սակայն ե՞րբ են Բաքվին մտահոգել նման բաները։ Որոշելով, որ ժամանակն է ներքին լսարանը շեղել մռայլ մտքերից այն մասին, որ ամբողջ երկիրը սովորական փոշեկուլի նման կարելի է անջատել Ապշերոնի վրա հասարակ մեխանիկական ազդեցությամբ, ինչպես միշտ գործի դրեցին խնդիրը շեղելու փորձված մեթոդը։ Այժմ, երբ ամբողջ Հայաստանն արդեն «հին ադրբեջանական հող է» հայտարարվել, պետք էր որևէ նոր բան մտածել, և հանկարծ պարզվեց, որ Սերժ Սարգսյանի հրաժարականը Ադրբեջանի քաղաքականությամբ էր պայմանավորված։

Դրանից հետո ի՞նչ է խոսելու Մամեդյարովը։ Ըստ ամենայնի, ոչ մի նոր բանի մասին չի խոսվելու, կրկնելու են հին դրույթները։ Զոհրաբ Մնացականյանը` փորձառու դիվանագետ է, սակայն նրան նման իրավիճակում չի խանգարի Նալբանդյանական զսպվածությունը, որպեսզի դեմքին հանկարծ` նույնիսկ սարկաստիկ ժպիտ չնշմարվի։

Ադրբեջանի կողմից կառուցողականության բացակայության պայմաններում Հայաստանի նոր իշխանությունները չեն կարող փոխզիջումներ առաջարկել, հասարակությունը դրան պատրաստ չէ։  Հատկապես 2016 թվականի ապրիլից հետո մեծացել է այն գիտակցումը, որ ցանկացած տեսակի բանակցություններին կարելի է մոտենալ առավելագույնս ուժեղ, և խոսքը միայն ռազմական ուժի մասին չէ։

Ինչպես ցույց է տալիս Ադրբեջանի ծավալած բուռն ռազմական հռետորաբանությունը ու նաև` գործունեությունը Նախիջևանի հետ Հայաստանի սահմանին, Բաքուն փորձում է ցույց տալ, որ տարածաշրջանի անվտանգությունն ու կայունությունը իրենից են կախված։ Բնականաբար սա շատ է անհրաժեշտ իրեն, քանի որ բարձրացնում է Ադրբեջանի նշանակությունը միջազգային քաղաքական հանրության աչքերում։

Իսկ այդ բանակցությունները դեռ շատ կլինեն, և Բրյուսելը միայն նոր փուլի սկիզբն է։

armeniasputnik.am