Օկուպացված Շուշիում Իլհամ Ալիևի կազմակերպած «գլոբալ մեդիաֆորումից» մասնակցել է նաև Ռուսաստանի Դաշնության ՏԱՍՍ պետական գործակալության գլխավոր տնօրենի նախկին տեղակալ Միխայիլ Գուսմանը։ Ինչպես հայտնել են Բաքվի լրատվամիջոցները, Ալիևը նրան անվանել է «ադրբեջանական ժողովրդի արժանավոր զավակ»։ Գուսմանը հրեա է, ծնվել է Բաքվում։

Ալիևը նաեւ շատ կարևոր բացահայտում է արել։ Պարզվում է, Գուսմանը «ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմի ժամանակ գործնականում ապրել» է Ադրբեջանում, «ըստ էության ռազմաճակատային գծից հաղորդումներ է արել, որ վկայել են նրա բնավորությունը, իր ժողովրդի, իր երկրի հանդեպ վերաբերմունքը, ինչպես նաև օգնել են ճեղքել տեղեկատվական շրջափակումը»։

Գուսմանը ՏԱՍՍ-ի գլխավոր տնօրենի տեղակալի պաշտոնից ազատվել է անցյալ տարի, ուստի ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմի ժամանակ գործնականում Ադրբեջանում ապրել, ռազմաճակատային հաղորդումներ է վարել և տեղեկատվական շրջափակումը ճեղքելուն նպաստել է որպես ՌԴ բարձրաստիճան պաշտոնյա, որ չէր կարող «իր ժողովրդի և երկրի կողքին լինել», եթե չունենար Ռուսաստանի բարձրագույն ղեկավարության համաձայնությունը։

Վստահաբար կարելի է ասել, որ Միխայիլ Գուսմանը Բաքու է գործուղվել, որպեսզի Ադրբեջանին և անձամբ Իլհամ Ալիևին անհրաժեշտ տեղեկատվա-քարոզչական աջակցություն ցուցաբերի։ Ալիևի բացահայտումը դրա մասին է։

Պատերազմող կողմերից մեկին ՏԱՍՍ-ի մակարդակով ցուցաբերած աջակցությունը աներկբայորեն վկայում է, որ քառասունչորսօրյա պատերազմում Ադրբեջանը Ռուսաստանից նաև ռազմա-հետախուզական, տեխնոլոգիական, ինչպես նաև դիվանագիտական աջակցություն է ստացել։ Այլապես Գուսմանի Բաքվում ներկայությունը անհնար կլիներ։ Քարոզչություն իրականացվում է միայն այն դեպքում, երբ երկու երկրների շահերը և կոնկրետ նպատակները հաընկնում են։

Ղարաբաղյան երկրորդ պատերազմում Ադրբեջանի նկատմամբ «գործադրված ճնշումների» մասին նույն հարթակից Ալիևի հնչեցրած ձևակերպումները, այդպիսով, գոնե Ռուսաստանի պարագայում ոչ միայն արժանահավատ չեն, այլև վկայում են, որ Ադրբեջանի նախագահը հաճախ «կորցնում» է մտքի թելը և ինքն իրեն հակասում։

Փաստացի իրավիճակում, անշուշտ, քառասունչորսօրա պատերազմում ՏԱՍՍ-ից քարոզչական աջակցություն ստանալու մասին Ալիևի խոստովանությունը գործնական որևէ նշանակություն չունի։ Բայց պատմական իրողության վկայումը չի կարող լիովին անհետևանք մնալ։