«Պատերազմում չի բավում միայն քաջ լինել, պետք է կատաղի լինել: Պետք է կարողանալ   զարհուրանք ստեղծել ու դա ապրեցնել թշնամու բանակում: Կատարյալ մարտիկ չէ նա, որ կատաղություն չի շնչում: Միայն մեր կատաղությունն է, որ հակառակորդի մեջ մեռցնում է նրա հաղթանակի հույսը: Եվ որպեսզի մեր գրոհները լինեն հաղթաբեր, պետք է լինեն սարսափեցուցիչ»,- Գարեգին Նժդեհի այս խոսքերը նկարագրում էին «Սարսափ» զինվորական մականունով հայրենանվեր սպային։

Արթուր Սուրենի Գալստյան․ ծնվել է 1964 թ․ դեկտեմբերին Սիսիան քաղաքում: 1971-1981թթ․ սովորել է Սիսիանի թիվ 2 միջնակարգ դպրոցում։ 1981-1986 թթ․ ընդունվել եւ ավարտել է Երեւանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ճարտարապետաշինարարական ֆակուլտետը: 1986 թ.-ից աշխատել է Սիսիանի տնտհաշվարկային տեղամասում՝ շինարար-ինժեներ: 1986 թ.-ից աշխատանքի է անցել Սիսիանի շրջխորհրդին կից ճարտարապետական բյուրոյում՝ հեղինակ է մի քանի տասնյակ օբյեկտների նախագծերի: Փոխգնդապետ Գալստյանի մարտական ուղին սկսվել է 1988 թ․ անդամագրվել է Սիսիանի շրջանի ինքնապաշտպանական ջոկատին, իսկ 1992 թ․ հոկտեմբեր ամսից կամավոր մտել է ծառայության  ՀՀ զինված ուժեր: Առաջիններից է, որ կանգնել է հայոց բանակաշինության եւ «Սիսական» գնդի կազմավորման ակունքներում: Առաջիններից է, որ մեկնեց մասնակցելու ՌԴ բարձրագույն սպայական դասընթացներին: Իր գումարտակի սպայակազմի հետ մասնակցել է Կուբաթլիի մի շարք գյուղերի, Զանգելանի, Ջաբրայիլի, Հորադիզի եւ Ֆիզուլիի շրջանի Աշաղի Աբդուռախմանլի գյուղի ազատագրման համար մղվող մարտական գործողություններին: 1994 թ․ ապրիլի 15-ին վիրավորվել է, հրաժարվել հոսպիտալացվելուց եւ չապաքինված վերադարձել ռազմի դաշտ: Այնուհետեւ մինչեւ 1996 թ․, գումարտակի կազմով մարտական հերթապահություն է իրականացրել Ֆիզուլիի պաշտպանական հենակետերում, 1996-2000 թթ․ Սիսիանի պաշտպանական հենակետերում: Իր գլխավորած գումարտակը միշտ ճանաչվել է  լավագույնը գնդում եւ բանակային կորպուսում, իսկ 1999թ․՝ ՀՀ ԶՈՒ գծային գումարտակներից լավագույնը:

 2000-2004թթ․ զբաղեցրել է Վայքի N զորամասի շտաբի պետի պաշտոնը: 2004-ին նշանակվել է ՀՀ զինվորական կոմիսարիատի զորակոչային բաժնի ավագ սպա, ապա 2013-2015 թթ․ նույն բաժնի պետի ժամանակավոր պաշտոնակատար:

2015թ․ տեղափոխվել է ՀՀ ԶՈՒ պահեստազոր՝ փոխգնդապետի կոչումով: Թուրքի սարսափը փոքր երեխա տեսնելիս սարսափելի բարիանում էր, պաշտում էր երեխաներին, նրանց հետ քնքշանում էր, խաղում։

Ծառայության ընթացքում փոխգնդապետ Արթուր Գալստյանն իրեն դրսեւորել է որպես գրագետ, կարգապահ եւ պարտաճանաչ զինծառայող, ծառայողական պարտականությունները կատարել  բարեխղճորեն եւ արիաբար՝ զինվորականին հատուկ բարձր պատասխանատվությամբ, մեծ նվիրումով հայրենիքի նկատմամբ:  Փոխգնդապետ Գալստյանի ծառայությունները բարձր են գնահատվել ՀՀ  եւ  Արցախի Հանրապետության նախագահների կողմից․ պարգեւատրվէլ է «Արիության»,  ԼՂՀ «Մարտական ծառայության», ՀՀ ՊՆ կողմից՝  «Գարեգին Նժդեհ», «Ծովակալ Իսակով», «Անբասիր ծառայության» 1-ին, 2-րդ, 3-րդ, 4-րդ աստիճանի մեդալներով, «ՀՀ ԶՈՒ 20 տարի» հոբելյանական մեդալով, բազմաթիվ շքանշաններով, պատվոգրերով, շնորհակալագրերով։

2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ին լսելով թշնամու նախահարձակ գործողությունների մասին, արհամարհելով առողջական խնդիրները, շտապեց առաջնագիծ՝ միանալու իր մարտական ընկերներին:

2020 թ. հոկտեմբերի 2-ին  Արցախի Հանրապետության Վարանդայում «Սարսափն» իր վերջին ճակատամարտը տվեց․ զոհվեց թուրքի մղձավանջն ու սարսափը դարձած հայ սպան։ Հերոսական կյանքի վերջին սխրանքը կատարեց վերջին վայրկյանին՝ իր մարմնով ծածկելով մի զինվորի՝ իր երազանք-բանակի մի մատղաշ շիվ փրկելով սեփական կյանքի գնով։

Քաղաքական գործիչներից մեկը, ով Արթուր Գալստյանի զինվորն էր եղել, իր սոցհարթակում հրապարակել էր սիրելի հրամանատարի զոհվելու ցավալի լուրը։ Ադրբեջանցիները շաբաթներ շարունակ հրապարակում էին «Սարսափի» զոհվելու լուրը, ազերիները տոնում էին, բայց Արթուրն այն հրամանատարներից է, ում անունը մահից հետո էլ պիտի սարսափ ծնի թուրքի հոգում․․․  

Գոհար Գալստյան