ՀՀ ԱԳ նախկին նախարար Վարդան Օսկանյանը գրել է․

«Փաշինյանի և նրա պաշտպանների փորձերը՝ Հայաստանի դիվանագիտական ձախողումը ներկայացնելու որպես հաջողության պատմություն, ոչ միայն անազնիվ են, այլև խորապես վիրավորական մեր ազգի հավաքական հիշողության հանդեպ։ Ամեն անգամ, երբ այս մարդիկ խոսում են, նախ պետք է հիշեն, որ իրենք էին այն թիմի անդամները, որոնք պատասխանատու են Արցախի ամբողջական կորստի, հազարավոր զոհերի, հաշմանդամների և անհետ կորածների, այժմ Բաքվում պահվող հայ պատանդների, ինչպես նաև Ադրբեջանի վերահսկողության տակ անցած Հայաստանի տարածքների համար։

Երկրորդը՝ նրանք շատ լավ գիտակցում են, որ վերջին ստորագրված փաստաթղթերով Հայաստանի ամենակարևոր ռազմավարական շրջանում գտնվող «Զանգեզուրի միջանցքը» փաստացի հանձնել են Ադրբեջանին, իսկ նախաստորագրված «խաղաղության  պայմանագրով» նոր սպառնալիքներ են ստեղծել Հայաստանի ինքնիշխանության և տարածքային ամբողջականության համար։

Միակ դրական հանգամանքը այստեղ այն է, որ Փաշինյանի կառավարությունը բացահայտորեն խոստովանել է, որ այս զիջումները, այդ թվում՝ Զանգեզուրի միջանցքի հանձնումը, կատարվել են սպառնալիքի ներքո. «Եթե չզիջեինք, այն կվերցնեին ուժով»։ Այս խոստովանությունը հաստատում է, որ այս պայմանավորվածությունները ոչ թե օրինական դիվանագիտական ձեռքբերումներ են, այլ հարկադրական փաստաթղթեր, որոնք իրավական հիմքով կարելի է վիճարկել և նույնիսկ անվավեր ճանաչել։

Չեմ կարող չհարցնել՝ ի՞նչ մարդիկ են բանակցել այս փաստաթղթերի շուրջ։ Ակնհայտ է, որ դա մեկ մարդու գործ չէր. եղել է ամբողջական թիմ՝ խորհրդատուներով և իրավաբաններով։ Եթե իրոք հավատում են, որ փայլուն աշխատանք են կատարել, արդյոք չպե՞տք է ցանկանան հանրության առաջ ստանձնել այդ «փառքը»։ Ինչո՞ւ չկազմակերպեն մամուլի ասուլիս, չժպտան տեսախցիկներին և չվայելեն տասնյակ դարերի հայկական պայքարի և ինքնիշխանության հանձնման համար «ծափահարությունները»։ Փոխարենը  հարմարավետորեն մնում են անանուն՝ թաքնվելով Փաշինյանի հռետորաբանության հետևում, ինչը հստակ ցույց է տալիս՝ իրենք էլ չեն հավատում իրենց «հաջողություններին»։