Ընտրություններից առաջ իշխանությունները սովորաբար ձգտում են առավելագույնս խուսափել այնպիսի որոշումներից, որոնք կարող են դժգոհություն առաջացնել հանրության շրջանում, մինչդեռ ընտրություններից հետո կառավարությունները ստանում են որոշակի քաղաքական ազատություն՝ իրականացնելու այնպիսի քայլեր, որոնք մինչ այդ հետաձգվում էին՝ քաղաքական նպատակահարմարությունից ելնելով։

Հենց այս համատեքստում է հարկավոր դիտարկել նաև Հայաստանի կառավարության վերջին նախաձեռնությունը, որով նախատեսվում է 2027 թվականի հունվարի 1-ից բարձրացնել ակցիզային հարկի դրույքաչափերը՝ թանկացնելով բենզինը, բնական գազը, ծխախոտը, դրա փոխարինիչները և ալկոհոլային խմիչքները։ Թեև իշխանությունները նախընտրում են հարկերի բարձրացումը կապել հարկաբյուջետային քաղաքականության կատարելագործման, պետական եկամուտների ավելացման և միջազգային փորձին համապատասխանեցման հետ, սակայն իրական քաղաքական և տնտեսական միջավայրը թույլ է տալիս այս գործընթացը դիտարկել ավելի լայն համատեքստում։

Վառելիքը ժամանակակից տնտեսության առանցքային բաղադրիչներից մեկն է։ Վառելիքի գնի փոփոխությունը սահմանափակ ազդեցություն ունի։ Բենզինի կամ գազի թանկացումը շղթայական ազդեցություն է ունենում տնտեսության գրեթե բոլոր ոլորտների վրա։ Երբ թանկանում է վառելիքը, աճում են փոխադրումների ծախսերը։ Երբ աճում են փոխադրումների ծախսերը, թանկանում է ապրանքների տեղափոխումը։ Երբ թանկանում է տեղափոխումը, աճում են վաճառքի վերջնական գները։ Արդյունքում թանկացման ալիքը տարածվում է ամբողջ տնտեսության վրա՝ հասնելով սպառողի գրպանին։ Հատկապես Հայաստանի նման երկրում, որտեղ ներմուծվող ապրանքների մասնաբաժինը բարձր է, վառելիքի գնի ցանկացած փոփոխություն կարող է արագ վերածվել համատարած գնաճի գործոնի։ Վաճառողը բարձրացնում է գինը, քանի որ ավելացել են իր ծախսերը։ Փոխադրողը բարձրացնում է սակագինը, որովհետև ավելի թանկ է լիցքավորում մեքենան։ Արտադրողը վերանայում է իր գնային քաղաքականությունը, քանի որ աճել են հումքի և լոգիստիկ ծախսերը։ Արդյունքում նույնիսկ այն քաղաքացին, որը երբեք մեքենա չի վարել, զգում է վառելիքի թանկացման ազդեցությունն իր ամենօրյա գնումների վրա։

Այս տեսանկյունից իշխանությունների նախաձեռնությունը կարող է ունենալ հակասական արդյունքներ։ Մի կողմից՝ բյուջեն կարող է ստանալ լրացուցիչ մուտքեր, մյուս կողմից՝ տնտեսական ակտիվության վրա կարող են ձևավորվել նոր ճնշումներ։ Բարձր գները կարող են նվազեցնել սպառումը, սահմանափակել փոքր բիզնեսների շահութաբերությունը և մեծացնել սոցիալական դժգոհությունները։ Այսինքն՝ կարճաժամկետ բյուջետային շահույթը կարող է ուղեկցվել երկարաժամկետ տնտեսական բարդություններով։

Վերջին տարիների փորձը ցույց է տալիս, որ պետական եկամուտների ավելացման համար կառավարությունը պարբերաբար դիմում է նոր հարկերի, տուրքերի և վճարների ներդրմանը կամ գործող դրույքաչափերի բարձրացմանը։ Այս միտումը կարող է շարունակվել նաև առաջիկա տարիներին, հատկապես եթե պետական ծախսերը շարունակեն աճել ավելի արագ, քան տնտեսական հնարավորությունները։ Այդ դեպքում հարկային ճնշման աստիճանական մեծացումը կարող է վերածվել շարունակական գործընթացի։

Սակայն հարկաբյուջետային քաղաքականության արդյունավետությունը չափվում է ոչ միայն հավաքագրված գումարների ծավալով, այլ նաև այն հարցով, թե որքանով է այդ քաղաքականությունը նպաստում քաղաքացիների կյանքի որակի բարելավմանը։ Եթե բյուջեն լցվում է, բայց հասարակությունը շարունակում է զգալ կյանքի թանկացումը, եթե սոցիալական աջակցությունը չեզոքացվում է գնաճի միջոցով, եթե տնտեսական աճի պտուղները չեն արտահայտվում մարդկանց առօրյա կյանքում, ապա առաջանում է հարց, թե որքանով է հաջողված այդ տնտեսական ռազմավարությունը։