Ապրիլի 25-ի առավոտվանից չնայած ձյունախառն անձրեւին, գորիսեցիները բարձրանում էին քաղաքի նոր գերեզմանատուն, որտեղ երեսուն տարի առաջ ամփոփվեց Գուսան Աշոտի աճյունը:

Երբ «Սյունյաց երկրի» ստեղծագործական խումբը հասավ բարձունքի գագաթ, Հայոց մեծ գուսանի շիրիմի մոտ արդեն իսկ ծաղիկներ էին խոնարհում Գորիսի պետական համալսարանի, Գորիսի պետական քոլեջի ուսանողները, ինչպես եւ Սոցիալական ապահովության ծառայության Գորիսի տարածքային բաժնի աշխատակիցները:

Երախտապարտ գորիսեցիները հուշեր էին պատմում Հայոց մեծ գուսանի մասին, հիշում նրա ստեղծագործությունները:

Իսկապես, սրտահույզ երգերի վարպետը շարունակում է մնալ հպարտության ու ոգեշնչման աղբյուր արժանապատիվ գորիսեցիների համար, թեեւ, ինչպես նշվեց, նրա մահվանից անցել է երեք տասնամյակ:

Ուրախալի է նկատել, որ Գուսան Աշոտի ստեղծագործությունները շարունակում են մնայուն տեղ զբաղեցնել հայկական երգեր կատարող համույթների խաղացանկում՝ ե՛ւ Հայաստանում ու Արցախում, ե՛ւ Սփյուռքի բոլոր գաղթօջախներում:

Միանգամայն ճիշտ է ասված՝ Գուսան կամ Աշուղ Աշոտը հայ իրականության այն արվեստագետներից է, ով իր երգերով անմահացրել է հայ ժողովրդին եւ ինքն էլ անմահացել ժողովրդի հետ:

… Իսկ մարդկանց հոսքը դեպի Գուսանի գերեզման, թեեւ ոչ հոծ խմբերով, շարունակվում էր օրվա ընթացքում:

«Սյունյաց երկիր»