142 տարի առաջ` 1884 թվականին, Արևմտահայաստանի Սեբաստիա նահանգի Բրգնիք գյուղում ծնվել է Դանիել Վարուժանը (Դանիել Չպուքքյարյան): Մեկը եղեռնազարկ բանաստեղծներից, ում նախախնամությունն ընդամենը տասը տարվա բանաստեղծական-ստեղծագործական կյանք էր բաշխել (1905-1915 թվականներ):

Նոր էր ոտք դրել դպրոցի շեմին, երբ 1894-1896 թթ. ջարդերի ալիքը հասավ հայրենի Սեբաստիա: Կոտորածի տեսարանները հետագայում արտացոլվեցին նրա պոեզիայում:

Վարուժանը եվրոպական կրթություն էր ստացել: Ավարտել էր Բելգիայի Գենտ քաղաքի համալսարանը, որտեղ 1958 թվականից տեղադրված է նրա հուշաքանդակը: Բուհն ավարտելով` բախտ չորոնեց օտար ափերում: Վերադարձավ հայրենի Սեբաստիա, զբաղվեց մանկավարժությամբ: Ապա անցնելով Պոլիս` գրական-հասարակական և մանկավարժական գործունեություն ծավալեց:

Դրան զուգահեռ` մեկը մյուսի հետևից ընթերցողի սեղանին դրեց բանաստեղծական ինքնատիպ ժողովածուներ: Առաջինը լույս տեսավ 1906-ին «Սարսուռներ» վերնագրով: Վարուժանին իրական հռչակ բերեց «Ցեղին սիրտը» գիրքը (1909 թվական), որը բացառիկ ընդունելություն գտավ: Ժամանակի շունչն է բերում այս գիրքը, եղեռնի և ազգային-ազատագրական մաքառումների արձագանքը:

Բանաստեղծական նոր որակներ և ընկալումներ պոեզիա բերեց երրորդ` «Հեթանոս երգեր» գիրքը (1912 թվական): Իսկ վերջին` «Հացին երգ» ժողովածուն լույս տեսավ նրա մահվանից հետո` 1921 թվականին, որում ստեղծեց հայ գյուղի համակողմանի պատկերը` ցորենի ալեծուփ արտերից մինչև հայ շինականը` անսպառ մարդասիրությամբ:

Վերահաս աղետը` Հայոց մեծ եղեռնը անկատար թողեց մտահղացումներ և երազանքներ: Վարուժանը պիտի գրեր «Գինիին երգը»,
«Հայ հոմերագիրքը», այլ գործեր: Չնայած դրան` սերնդակից բանաստեղծների հետ եկավ վերջ դնելու հոգու և մտքի խեղճությունը պոեզիայում: