Քաղաքագիտության դոկտոր Արթուր Խաչիկյանը Aysor.am-ի հետ զրույցում ամփոփել է 2025 թվականը։

Չեմ ուզում տոներից առաջ տխուր բաների մասին խոսել։ Ես ուզում եմ պահպանել հույսը, բայց եկեք սկսենք իրականությունից:

2025 թվականը Հայաստանի համար շարունակական կապիտուլյացիայի և միակողմանի զիջումների ևս մեկ տարի էր: Արցախի կորստից, երեք պարտված պատերազմներից, հազարավոր սպանված երիտասարդներից հետո խաբեբա լրագրողը շարունակել է ենթարկվել հարևան կառավարության պահանջներին:

Հայաստանը հանձնել է իր գլխավոր, եթե ոչ միակ ռազմավարական քարտը՝ Զանգեզուրի միջանցքը այլ անվան տակ, չստանալով ոչինչ, նույնիսկ չհասնելով փոխադարձության և հակառակ կողմից հավասար հիմունքներով հաղորդակցությունների բացման, չվերադարձնելով գերիներին, չհասնելով գոնե արցախցիների վերադարձի իրավունքներին, որոնց կողմ են հանդես գալիս արևմտյան առաջնորդները։

Այս խումբը շարունակում է շահարկել, թաքցնել մարդկանցից ճշմարտությունը. սկզբում զիջեցինք իննսունինը տարով։ Հետո ասացին, որ իննսունինը չէ. սկզբում այնտեղ ամեն ինչ կլինի մեր ինքնիշխանություն ներքո, հետո այնտեղ մենք չենք լինի, չի լինի սահմանային և մաքսային վերահսկողության և մաքսային, սկզբում՝ այնտեղ չի լինի երրորդ երկրի ներկայություն, հետո՝ կլինի։

Ճիշտ այնպես, ինչպես ստում էին, երբ Հայաստանի ներկայիս ղեկավարը բանակցություններ էր վարում, պարտվել էր պատերազմը, երբ հանձնել էր Ղարաբաղը: Նույն ձեռագիրը շարունակվում է։

Հաջորդ կապիտուլյացիան արտաքին ուժերի հրամանով մեր եկեղեցու վրա հարձակումն է, եկեղեցու գործերին պետության միջամտությունն է։ Մենք բոլորս տեսել ենք այն նողկալի կադրերը, երբ մի խումբ դավաճաններ ներխուժել են Էջմիածնի Մայր Տաճար և սատանայական ուխտ արել: Լավ նորությունն այն է, որ ժողովուրդը կանգնեց եկեղեցու պաշտպանության համար և դադարեցրեց այդ սատանիստական շաբաշը։

Բաքվի հրամանով իր դեսպանը Հայաստանում սկսում է մեր եկեղեցու պառակտման գործընթացը, փորձում է նոր կաթողիկոս ընտրել։ Սա Հայաստանի պետական ինքնիշխանության լիակատար և անվիճելի կորուստն է, անկախության կորուստը, Հայաստանը Ալիևին ենթակա տարածքի վերածելը։

Այսօր Ալիևն է որոշում, թե ով է լինելու Կաթողիկոսը, վաղը նա կորոշի, թե ով է լինելու Հայաստանի վարչապետը և ով ում վրա է թքելու Ազգային ժողովում։ Սկսվում է տնտեսական ինտեգրման գործընթաց, որը կամրապնդի Հայաստանի կախվածությունը հարևաններից և կհանգեցնի Հայաստանի քաղաքական առավել մեծ ենթակայությանը հարևաններին. անկախությունը կկորչի անվերադարձ։

Անկախության կորստի ևս մեկ նշան է արտաքին ուժերի պաշտոնական միջամտությունը Հայաստանի ընտրություններին։ Էլ չենք խոսում շարունակվող ահաբեկչության, բռնաճնշումների, մարդկանց խոսքի ազատության իրավունքների խախտումների մասին։ Բոլոր այն եվրոպական արժեքները, որոնց մասին այդքան բարձրաձայն խոսվեց թավշյա հեղափոխության ամբիոնից, դավաճանվեցին ու մոռացվեցին։ Ինչ-որ բան կփոխվի՞ 2026 թվականին, հույս կա՞։

Այս հարցերի պատասխանը պետք է տա մեր ժողովուրդը։ Դուք պետք է տաք, սիրելի ընթերցողներ: Դուք պետք է որոշեք՝ արժե՞ արդյոք շարունակել հավատալ խաբեբայի խոստումներին և սպասել փողի, ապրանքների ու ասֆալտի՝ փոխարենը տալով Հայաստանը։

Արժե՞ արդյոք Հայաստանը, որ դուք այն չհանձնեք խոստացված հարմարավետ կյանքի դիմաց։ Այստեղ «խոստացված»-ն է հիմնաբառը: Դուք պետք է որոշեք՝ ուզո՞ւմ եք Հայաստան ունենալ, հայրենի տուն ունենալ, թե՞ ուզում եք հարմարավետ ապրել օտար տիրապետության տակ։ Ընտրությունը շատ հստակ է:

Հույսը դուք եք, սիրելի հայրենակիցներ: Շնորհավոր Նոր Տարի։