Փառատոնի նախավերջին օրվա՝ հուլիսի 13-ի ծրագիրը ևս խորագիր ուներ` «Աշխարհով մեկ Ժիլի հետ»: Դա մի տոն էր, որ հանդիսատեսին պարգևեց կոլորիտային անձնավորություն և վիրտուոզ ջութակահար Ժիլ Ապապը:

Երաժիշտը ծնվել է Ալժիրում, ուսանել Ֆրանսիայում, հաստատվել Կալիֆորնիայում` ընտրելով անկախ  ստեղծագործական ուղի: Երաժշտական կրթության մեջ ակտիվ է, շեշտը դնում է իմպովիզացիայի և ազատ մեկնաբանության վրա:

Օրվա համերգը շեղվեց ավանդականից. բեմից ոչ մի ծանուցում՝ ելույթ  ունեցող երաժշտի կամ խմբի և նրանց կողմից կատարվող ստեղծագործության մասին: Բեմահարթակում հայտնվեց Ժիլ Ապապը` ի դեպ ոտաբոբիկ և սկսեց անմիջականորեն շփվել հանդիսատեսի հետ, նախ նվագեց կիթառահար Էդուարդ Հրմուշյանի, հետո ժողովրդական նվագարանների  վարպետ Նորայր Քարտաշյանի  և ջազմեն, շեփորահար  Տիգրան Սուչյանի հետ:

Այնուհետև բեմահարթակում փառատոնի ճանաչված երաժիշտ-կատարողների մի բույլ էր` Անդրեյ Բարանով, Հրաչյա Ավանեսյան, Կարեն Շահգալդյան, Էլլի Սու, Լոան Կազալ, Սևակ Ավանեսյան, Ֆրանչեսկո Վիլա, Նարեկ Հեքեքյան և էլի ուրիշներ:

Քիչ հետո նրանց միացան փառատոնի երիտասարդ տաղանդները, և բեմում երաժշտական մի կատարյալ հրավառություն էր, իսկ դահլիճում  փառատոնի մյուս երաժիշտները  պարային հմտություններ էին ցուցադրում:

Մի խոսքով` անկրկնելի-անկրկնելի մի երեկո, որ դեռ երկար կհիշվի:

Վահրամ Օրբելյան