Ես հիշում եմ և պահանջում

Հիշում եմ, որ

Օսմանյան կայսրությունում ամենադաժան կերպով սրի քաշվեց հայը «հայ» լինելու համար:

Երբ հայը հույսը դրեց մեծ տերությունների ողորմածությանը` հայը ընկավ: Երբ հայը հրաժարվեց զենքով պայքարել` հայը ընկավ: Երբ հայը չմիավորվեց` հայը ընկավ:

Արհավիրքի պահին բոլորս հավասար ենք: Այդ մութ օրերին նշանակություն չունեցավ հայի սոցիալական դիրքը կամ կապերը վերնախավի հետ: Պատգամավորներ, մտավորականներ, գործարարներ` բոլորը օսմանի ատելության ու դաժանության թիրախ դարձան: Զոհրապը իր վերջին նամակում գրում է.«հավատալս չի գար, որ Խալիլ պեյը ամեն երախտիք մոռցած ըլլա և օգնության չի հասնի, ուստի հույսս իր վրա է»: Պատգամավոր Զոհրապին դաժանորեն սպանում են աքսորի ճանապարհին:

Միայն ազատ ու ինքնիշխան պետությունը կարող է երաշխավորել հայի անվտանգությունը:

Պահանջում եմ ինքս ինձանից

Չկրկնել անցյալի սխալները, չխուսափել զենքից, թույլ չտալ նոր Եղեռն ու ՉԸՆԿՆԵԼ

Լույս թող իջնի մեր սրբադասված Նահատակների հոգիներին...

Դավիթ Դանիելյան