Շաքեի ջրվեժի մատույցներում դեռեւս 1930-ականներին կառուցված հիդրոէլեկտրակայանի մերձակայքում կյանքի ուղեգիր ստացավ մի հուշաքար, որով յուրովի հավերժացվեց ու ոգեկոչվեց Աղասի Հակոբջանյանի հիշատակը:

Նախաձեռնության հեղինակն Աղասի Հակոբջանյանի ընկեր, գործընկեր Արսեն Գալստյանն է:

Թե ինչու է վերջինս նախաձեռնել գնահատանքի արժանի այդ գործը՝ կարելի է հիմնավոր ենթադրություն անել:

Երջանկահիշատակ Աղասի Հակոբջանյանը մեր երկրամասի վերջին երեք տասնամյակի երեւելի դեմքերից էր, մարզի հասարակական-քաղաքական եւ պետական ակտիվ գործիչներից մեկը: Դա հատկապես դրսեւորվեց 2008-16 թվականներին, երբ գլխավորում էր Սիսիանի քաղաքային համայնքը:

Ուստի եւ՝ այդ նախաձեռնությունը նրան գնահատելու, նրա արած-դրածն արժեւորելու մի նոր քայլ էր:

Իսկ հուշաքարը յուրօրինակ լուծումների մի ամբողջություն է: Մոտ 6 մետր  երկարությամբ քար՝ 60 սմ լայնությամբ, փոքրիկ ձորակի երկու կողմն իրար կապող կամրջակի տպավորություն թողնող: Եվ առաջին հայացքից թվում է, թե երկու գործընկերոջը՝ Աղասի Հակոբջանյանին ու Արսեն Գալստյանին միմյանց կապող եւ նրանց բարեկամությունը վերահաստատող խորհրդանշական կառույց է: Բայց դա, ավելի շուտ, հուշաբեր քարակոթող է՝ Աղասի Հակոբջանյանի անվան հիշատակմամբ, ճաշակով տեղադրված, որը եկող-գնացողներին կհիշեցնի նրա մասին: Եվ ովքեր ճանաչում են՝ հաճույքով կանգ կառնեն ու երախտագիտությամբ կհիշեն Սիսական տան արժանավոր զավակին, իսկ ովքեր չեն ճանաչում՝ կփորձեն իմանալ, թե ով էր, քանզի ինքը՝ հուշաքարը, կանչող-ձգող է: Մի խոսքով՝ գեղեցիկ հուշատեղի է ստացվել՝ Աղասի Հակոբջանյանի հիշատակը հավերժացնող:

Եվ ահա 2021 թ. հոկտեմբերի 23-ին այնտեղ էին հավաքվել Աղասի Հակոբջանյանի հարազատներն ու մերձավորները, ընկերները Սիսիանից եւ հանրապետության տարբեր վայրերից:

Իսկ տեղանքը, որտեղ հրաշք աշունն էր թիկնել՝ գույների իսկական պատարագով, հավելյալ խորհուրդ էր հաղորդում արարողությանը, մանավանդ որ սարերի ու քարերի անշարժ երթ էր շուրջ բոլորը, ինչից անմահության համ ու հոտ էր բուրում: Հանդարտ հառաչող Շաքե գետակն էլ, կարծեք, չէր շտապում միանալ Որոտանին, որի ջրերը ժամեր անց օտար ափերում պիտի հայտնվեին:

Ներկաների առջեւ ելույթ ունեցավ «Սյունյաց երկիր» թերթի խմբագիր Սամվել Ալեքսանյանը:

Վերջում… Մարդիկ լռակյաց ու խոնարհումով աղոթում էին Աղասի Հակոբջանյանի, ինչպես եւ Արցախյան երրորդ պատերազմում նահատակված հայոց քաջորդիների հոգու հանգստության, նաեւ հայոց աշխարհի արժանապատիվ խաղաղության համար՝ հավատալով, որ Աստծո հետ զրույցի բռնված Սյունյաց լեռնագագաթները Բարձրյալին լսելի կդարձնեն արարողության մասնակիցների խնդիրք-դիմումը…