Ռուսաստանին չեն հրավիրել մասնակցելու «Թրամփի երթուղուն», իսկ ԱՄՆ-ի և Հայաստանի միջև գործարքի պայմաններն արդեն հրապարակվել են. խոսքը վերաբերում է մի ընկերության, որի բաժնետոմսերի մեծամասնությունը կպատկանի ԱՄՆ-ին կամ նրա ներկայացուցիչներին, իսկ մնացածը՝ Հայաստանին։ Երրորդ երկրների լիարժեք մասնակցությունն այս նախագծում նախատեսված չէ։ Այս մասին Свободная Пресса-ի հետ զրույցում նշել է Պետդումայի պատգամավոր և ԱՊՀ ինստիտուտի տնօրեն Կոնստանտին Զատուլինը։

«Այն բանից հետո, երբ Հայաստանում սկսեցին մտածել՝ իսկ որտե՞ղ է Ռուսաստանը, քանի որ հայտնի է, որ «Ռուսական երկաթուղիները» կոնցեսիա ունեն, պարոն Փաշինյանը հայտարարեց, որ Ռուսաստանը կարող է մասնակցել Թուրքիային և Ադրբեջանին հարակից որոշ հատվածների վերանորոգմանը, որոնք վատ վիճակում են։ Բայց եթե Ռուսաստանը պատրաստ չէ իրականացնել այս աշխատանքն, ապա կոնցեսիան կարող է խլվել «Ռուսական երկաթուղիներից», – նշել է Զատուլինը՝ հավելելով, որ այս դեպքում, ինչպես միշտ, մյուս կողմը առաջարկները խառնում է սպառնալիքների հետ։ «Բայց առաջարկն ինքնին, իմ կարծիքով, օպորտունիստական է։ Այն մշակված է այնպես, որ եթե մենք համաձայնվենք, Ռուսաստանը հետագայում կարող է պատասխանատվություն կրել այս միջանցքի ստեղծման համար», – նշել է պատգամավորը՝ հավելելով, որ ցավում է, եթե Արտաքին գործերի նախարարության խոսնակի խոսքերը մեկնաբանվեն որպես ՌԴ-ի համաձայնության նշան։

«Իմ կարծիքով՝ դա սխալ կլիներ, ևս մեկ սխալ վերջին տարիներին, երբ խոսքը վերաբերում է Ռուսաստանի քաղաքականությանը Կովկասում։ Երբ մենք նախընտրեցինք պաշտոնապես պատասխանել նման խնդրանքներին՝ առանց վերլուծելու խնդրանքի էությունը։ Մենք չխորացանք մեզ հետ հարաբերություններ պահպանողների իրական դրդապատճառների մեջ, լինի դա Ադրբեջանի, թե Հայաստանի կառավարությունը»,- նշել է Զատուլինը՝ հիշեցնելով Ղարաբաղում ռուսական խաղաղապահ զորախմբի պատմությունը։ Այն, կարծես, նախատեսված էր ստատուս քվոն երաշխավորելու համար, բայց փոխարենն այն դարձավ դիտորդ Լաչինի միջանցքի փակման և ապա 2023 թվականին Լեռնային Ղարաբաղի գրավման գործընթացում։

«Այս անպատշաճ դերը Հայաստանի և Ադրբեջանի ղեկավարության համատեղ ստեղծագործությունն էր։ Ադրբեջանը գործողություններ ձեռնարկեց առանց մեր համաձայնության, մինչդեռ Հայաստանը ձևացրեց, թե Ղարաբաղում կատարվողը իրեն չի վերաբերում։ Եվ նույնիսկ խաղաղապահ կոնտինգենտի մանդատն իրականում չվերանայվեց և չհաստատվեց։ Սա, իհարկե, մեզ լիովին չի արդարացնում։ Որովհետև մենք պետք է գիտակցեինք. ինչո՞ւ հայտնվեցինք այս իրավիճակում։ Մենք պետք է կա՛մ գործեինք, կա՛մ ցուցադրաբար լքեինք այս տարածքը։ Բայց մենք չարեցինք ո՛չ մեկը, ո՛չ էլ մյուսը, և արդյունքում՝ մենք հիմա պարոն Փաշինյանին հնարավորություն ենք տալիս ամեն անկյունից հայտարարել, որ մենք լքել ենք նրան, դավաճանել ենք նրան և այլն։ Սա աշխարհաքաղաքական նախագծի իրականացում է, որն ուղղված է Թուրքիայի և Ադրբեջանի միջև ուղիղ կապ հաստատելուն։ Սա չի համապատասխանում ո՛չ Ռուսաստանի շահերին տարածաշրջանում, ո՛չ էլ մեր դաշնակից Իրանի շահերին։ Սա Թուրքիայի երկարաժամկետ ծրագրերի մի մասն է և համապատասխանում է Միացյալ Նահանգների շահերին, որը միջանցքի շնորհիվ՝ ներթափանցում է տարածաշրջան և տեղաշարժում մեր ազդեցությունն այնտեղ։ Նման ծրագրերին արձագանքելն՝ ասելով, որ մենք կողջունենք դրանք կամ ցանկանում ենք նպաստել դրանց իրականացմանն, արդեն իսկ ենթասպայի այրու դեր է խաղում։ Եթե մենք չենք կարող կանխել սա, ապա եկեք գոնե ձեռնպահ մնանք լակեյի կամ լրացուցիչի դեր խաղալուց։ Եվ կտեսնենք, թե ինչպես կզարգանան իրադարձությունները»,- ընդգծել է քաղաքական գործիչը։