Մանկությանս տարիներից մի դիպված եմ հիշում, որը ակամա համեմատում եմ Զելենսկու հայաստանյան այցի հետ։
Մեր բակում ապրում էր ահավոր նիհար, համարյա կմախք, «վախենալու դիմագծերով» մեկը։ Զարհուրելի տեսք ուներ․ երեխեքը սարսափում էին նրանից ու տեսնելիս՝ փախչում։ Երբ կամակորություն էինք անում, մեր ծնողները վախեցնում էին՝ գնալու ենք «ոսկոռ ձյաձյային կանչենք»․․․

Այդ տարիներին, երևի շատերը կհիշեն, երեխեքին ծնողները «գդալով ձկան յուղ էին խմեցնում»։ Սարսափելի հոտ ուներ, չէինք կարողանում խմել։ Երբ դիմադրում էինք, ասում էին՝ հեսա գնանք «Ոսկոռ դյադյային կանչենք»․․․ Վախից իսկույն կուլ էինք տալիս։ Վա՜յ էդ կուլ տալուն․ նույն ձև հետ էինք տալիս։
Հիմա՝ Զելենսկին է։

Լավ նշան է նրա գալը։ Աստված իր ժողովրդի հետ երբեմն նշաններով է խոսում։ Հայաստանի վրա ֆոսֆորային ռումբեր կիրառած ու ժողովրդի ահաբեկման մեջ մեղադրվող Զելենսկին եկել է Հայաստան։ Ողջ Ուկրաինան կրակի մեջ է։ Եվրոպայի ու Արևմուտքի աջակցությամբ իրականացվում է Ռուսաստանին թուլացնելու ծրագիր։ Իսկ թե այդ ծրագրի արդյունքում ուր է հասել Ուկրաինան ու ուկրաինական ժողովուրդը՝ բոլորս տեսնում ենք ու զարհուրում։

Չենք մոռացել, չենք էլ կարողանում ներել Հայաստանի վրա ֆոսֆորային ռումբերի կիրառման պատմությունը։
Հիմա եկել է՝ եվրոպական երկրների ներկայացուցիչների ուղեկցությամբ, ու կարծես լուռ վկայությամբ փորձում է սարսափեցնել մեզ։ Նրա գալը, եթե խելոք ժողովուրդ լինենք, պետք է այսպես ընկալենք՝ ինձ նայեք, ձեր օրը լացեք․․․Եթե Միխեիլ Սաակաշվիլին էլ գար, գուցե պատկերն ավելի ամբողջական ու ուսանելի լիներ։

hraparak.am