«Շարունակում եմ մտածել՝ զոհողությունների գնով Արցախը պահելն էր ճիշտ, թե՞ խաղաղ ու անհոգ կյանքով ապրելու հեռանկարով Երևանում կամ Հայաստանի ծայրամասային որևէ գյուղում մի դպրոց կամ մանկապարտեզ կառուցելը... Մտածում ու ակամայից վերհիշում եմ երջանկահիշատակ գեներալ Իվանյանի հանդիպումներից մեկը, որն, ըստ ականատեսի, տեղի ունեցավ հեռավոր 1994-ի հունվարյան դաժան պատերազմական մի օր՝ իր և Արցախի արժանապատիվ պարուսույց Աշոտ Բաբայանի միջև... Զինկոմիսարիատում էր»,- գրում է Արցախի Հանրապետության Պաշտպանության բանակի պահեստազորի գնդապետ Սենոր Հասրաթյանը՝ շարունակելով.

«Աշոտը գեներալին խնդրում էր բանակից ազատման ամրացագրեր հատկացնել պետական համույթի մի քանի պարողների, հիմնավորելով, որ Արցախի պարի մշակույթը հարկավոր է պահել...

Գեներալը զրուցակցին ուշադիր լսել, ապա խորը շունչ է քաշել և ծանր-ծանր պատասխանել.

-Եթե Հայրենիք ու հող չունենաս, այդ պարը որտեղ և ու՞մ համար ես պարելու...

Հ.Գ.- Տարիներ առաջ, երբ Արցախը ՄԵՐՆ էր, ոչ Ջերմուկի դպրոցն էր հակառակորդի թիրախում, ոչ Ներքին Հանդը, ոչ էլ Տիգրանաշենը…

Հ.Գ.Գ.-Արցախի 1-ին, ՀՀ 2-րդ նախագահ Ռ. Քոչարյանը Հայոց նորագույն պետականության այն եզակի առաջնորդներից մեկն է, ով և՜ պատերազմում հաղթանակեց, և՜ երկրում դպրոց ու մանկապարտեզ կառուցեց: Բայց… այսօր մեղադրվում է…»․