«Ինձ դժվարությամբ ընդունեցին աշխատանքի. այն պատճառով,որ տարիքս չէր համապատասխանում, (16 տարեկան էի) չնայած, անձնագիր արդեն ստացել էի, ինչը դրդում էր ինձ հասուն զգալ (ժպտում է): Իսկ մերժում էի ստանում այն պատճառով, որ սահմանված 8-ժամյա աշխատանքի համար տարիքս իրոք, չէր բավարարում:

Սակայն ես համառում էի և ի վերջո, 1956 թվականի ամռանը ընդունվեցի ԶՊՄԿ-ի Լեռնային արտադրամաս:

-Ոգևորված էի, պատրաստակամ ու եռանդուն: Պահեստում բեռնակիր էի:

-Ոչ մեքենա կար, ոչ տեխնիկա, զիլ մակնիշի մեկ ավտոմեքենա ունեինք, որով բանվորներին հանք էին տեղափոխում: Ապրանքների տեղափոխումը հիմնականում ձիերով էր իրականացվում:

- Կոմբինատի կոլեկտիվը բազմազգ էր. հիմնականում հայեր, ռուսներ, ուկրաինացիներ, բելառուսներ, նաև`վրացիներ, թաթարներ. միասնական պետության կազմում համերաշխաբար ապրում, աշխատում էինք կողք կողքի:

-Երբ զբաղվածությունդ մեծ է, ժամանակի ամեն պահն օգտագործում ես: Հաճախ էի ելույթներ ունենում տարբեր միջոցառումներում: Դրանց պատրաստվում էի, թերթերն ուսումնասիրում: Եղել եմ ՀԿԿ Ղափանի շրջկոմի պլենումի անդամ, ժողովրդական դեպուտատների շրջանային խորհրդի գործկոմի անդամ: Ակտիվորեն մասնակցել եմ այդ տարիներին մոդայիկ համարվող, հարբեցողության դեմ պայքարին: Նույնիսկ առաջարկել եմ կտրել թթենիները: Հետաքրքիր տարիներ էին...

-Քաջարանը բազմաթիվ կադրեր է տվել կոբինատին: Տանը թե դրսում, բոլորի թեման կոմբինատն էր և հիմա էլ` այդպես է»: