Ավելի վաղ թուրք-ազերիները զավթել էին Շուռնուխի արեւելյան հատվածը, Մ-2 մայրուղու Գորիս-Կապան ճանապարհահատվածը, Մեծ Իշխանասարն ու Գլուխ Ձագեձորոն, Սեւ լճի արեւելյան հատվածը, Մեծ Իշխանասարի հարավ-արեւմտյան սարալանջերը, Ներքին Հանդի մերձակա բարձունքներն ու անգամ գյուղի գերեզմանատունը, եկեղեցին եւ խմելու ջրի աղբյուրները, Գորայքի ամառային արոտավայրերի հյուսիսային հատվածը Կապան-Ճակատեն, Կապան- Եղվարդի ենթաշրջան ճանապարհները...

Եվ, իհարկե, զոհեր զինծառայողներից՝ սահմանի վրա, պատանդառություններ սահմանից։

Սյունիքը, որ դարեր շարունակ մեկ մարմին է եղել Արցախի հետ, տարակուսելի պահվածք դրսեւորեց հայոց այդ երկրամասի լիակատար շրջափակման եւ սովի մատնվելու օրերին՝ խոհանոցային փառատոներ, քեֆ-ուրախություններ...

Սյունիքի այսպես կոչված մտավորականությունն ու այսպես կոչված իշխանական վերնախավը գերեզմանային լռությամբ հետեւեցին Արցախի ողբերգությանը, արցախահայության ցեղասպանությանը... Եվ դա գնահատվեց իբրեւ «համերաշխության եւ միասնության» վերականգնում Սյունիքի մարզում։

Աշխարհի բոլոր ուժային կենտրոններում Զանգեզուրի միջանցք հորինվածքի շուրջ քննարկումներ, «բնիկ» ադրբեջանցիներին «իրենց հայրենի» Արեւմտյան Զանգեզուր վերադարձնելու ցնդաբանություն եւ, իհարկե, Սյունիքի հավաքական կարծիքի (դիրքորոշման) լիակատար բացակայություն իր իսկ ճակատագրին առնչվող այդ հարցերի հանդեպ։

Փոխարենը՝ Սյունիքին պատվաստված կամ Սյունիքի վրա թառած ինչ-որ խմբակի հրճվանք, դեռևս կենդանության օրոք մահացած ինչ-որ արարածների, դեկորատիվ գործիչների պարգեւատրումներ, պարգեւավճարներ...

Ահա այդպիսի «համերաշխությամբ ու միասնությամբ», այդպիսի «նվաճումներով» եւ «հայրենիքին» մատուցած այդպիսի ծառայություններով էլ Սյունիքը հրաժեշտ է տալիս 2023 թվականին...