Անդադրում որոնումների ու ոգորումների ճանապարհ է անցել Գագիկ Դավթյանը, ճանապարհ, որ բացառապես ինքն է հարթել համառ տքնանքով ու պատվախնդրորեն, հաճախ արհամարհելով «բաց ճակատով հաստ պատերին զարկվելու» ստույգ վտանգը, որից տակավին դպրոցական ըմբոստ պատանուն զգուշացնում էր Պարույր Սևակն իր նամակներից մեկում. «Պետք չէ, սիրելիս, ճակատդ ափսոս է - «էլի պատը կմնա պատ, կպակասի մի լավ ճակատ»»:
    Դժվար է Գ. Դավթյանի ճանապարհն ամփոփել կենսագրական սովորական կաղապարների մեջ՝ ծնվել է..., սովորել է..., ավարտել է..., ծառայել է..., աշխատել է... և այլն: Այլապես չպիտի կարողանայինք գոնե արձանագրել, որ նա, իր բնօրրանի պատմական, հայեցի տեղանունները, այդ թվում օտարահունչ Ղափանի Կապան անունը վերականգնելու ըմբոստ պահանջատերն ու առաջին զանգահարը եղավ տակավին խորհրդային տարիներին: Հեշտ է այսօր տեղի-անտեղի հոլովել մեր ազգանվեր մեծերի անունները, բայց նա էր, ով «Խորհրդային Հայաստան» թերթում հանդես եկավ իր մեծ համագյուղացու՝ Հայաստանի առաջին հանրապետության հիմնադիր Արամ Մանուկյանի կյանքն ու գործը ոգեկոչող լայնածավալ հրապարակումներով այն հեռավոր օրերին, երբ մարդիկ տակավին վախվորած շշուկով էին տալիս նրա անունը։ Ամեն ինչ չես թվարկի: Մանավանդ՝ ինքը դրա կարիքը չունի: Եվ եթե հիշատակեցինք այս երկու դրվագը, ապա այն երիտասարդների համար, որոնց հավաքական անունն է անկախության սերունդ:
  Գագիկ Դավթյանի ճանապարհի յուրաքանչյուր հանգրվանը մի նոր սկիզբ է նշանավորել: Վկա նրա հիշատակները հայրենի Դավիթբեկի դպրոցում, որի անվանակոչման նախաձեռնողն ու իրականացնողն է եղել, վկա Արցախյան առաջին պատերազմի ծանր տարիներին գործունեությունը «Հայաստանի Հանրապետություն»  թերթի հիմնադիր խմբագրակազմում, վկա «Սյունիք» թերթը, որի հիմնադիր գլխավոր խմբագիրն է եղել և վերջապես վկա այն պատկառելի ժառանգությունը,  որ այսօր կարդում են աշխարհի 17 լեզուներով և որ սեփականությունն է ոչ միայն հայ գրականության ժառանգության:

Ծնունդդ շնորհավոր, սիրելի Գագիկ Դավթյան: