Էդվարդ Դանիելյան․ զոհվեց առանց իմանալու, որ որդի է ունենալու

Դանիելյան Էդվարդ Գառնիկի․ ծնվել է 1983 թ․ հուլիսի 15-ին Կապան քաղաքում։ Սովորել է Կապանի թիվ 27 միջնակարգ դպրոցում։ Էդվարդի հայրը՝ Գառնիկը, անժամանակ էր մահացել ու միակողմանի ծնողազուրկ Էդվարդը ծառայել էր Գորիսում։

Աշխատում էր Կապանի լեռնահարստացման կոմբինատում՝ մեքենավար։

Ամուսնացած էր՝ ունի 2 երեխա։

Էդվարդը 2006 թվականին էր ընտանիք կազմել, 13 տարի երիտասարդ ընտանիքը զավակ ունենալու մասին էր երազել, վերջապես իրականացել էր երազանքը՝ ծնվել էր որդին, եւ Էդվարդին ու Կարինեին թվում էր, թե աշխարհում ոչինչ չի կարող խանգարել իրենց անսահման երջանկությանը։

2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ին սկսվեց պատերազմը․ Էդվարդը վայրկյան իսկ չվարանեց՝ միացավ հայրենիքի պաշտպանությանը։ Եղբայրը ցավով է հիշում այդ օրերը, երկուսն էլ առաջնագծում էին, հոկտեմբերի 14-ին էր Սուրենը վերադարձել Ջրականից /Ջաբրայիլ/, նույն օրն էլ Էդվարդն իջել էր Քաջարանին մերձակա դիրքերից ու մեկնել Արցախ։ Եղբայրները, հնարավորության դեպքում, զանգահարում էին իրար, խոսում, խորհուրդներ, հույս ու կորով փոխանցում միմյանց։

Հոկտեմբերի 18-ին եղբայրը պիտի իմանար բոթը՝ Էդվարդը զոհվել է, զոհվել է առանց իմանալու, որ Աստված իրենց ընտանիքին երկրորդ երջանկությունն է պարգեւել, որ կինն իրենց երկրորդ զավակին է սպասում․․․

Համարձակություն եմ հավաքում Կարինեի հետ զրուցելու, նա Էդվարդի անունն ամիսներ անց էլ հեկեկալով է արտասանում․ «Բառեր չկան, որ նկարագրեմ, նա լավագույն ամուսինն էր, նա լավագույն հայրն էր, նա լավագույն մարդն էր․․․»։

Էդվարդի մարտական ուղու, զոհվելու հանգամանքների մասին մեզ սյունեցի մի այլ քաջ երտասարդ՝  Ավետ Հակոբյանն է պատմում․ «Էդվարդի հետ ծանոթացել եմ սեպտեմբերի 28-ին Գեղիի դիրքերում, հոկտեմբերի 14-ին մեկնել ենք Արցախ, հոկտեմբերի 15-ի լուսաբացին ստացել ենք մարտական առաջին առաջադրանքը։ Էդվարդի ժպիտն է մեջս տպավորվել ու անկեղծությունը, պատերազմի ժամանակ ամեն մեկն իրեն մի տեսակ է դրսեւորում, յուրաքանչյուրը յուրովի է ներկայացնում իր զգացածը՝ մեկը լռում է, մի ուրիշը՝ գլուխ է գովում․ Էդվարդն անկեղծ ասում էր, որ վախենում է այս կյանքում կնոջն ու երեխային մենակ թողնել, ամբողջ ընթացքում իր ընտանիքի մասին էր մտածում։ Հոկտեմբերի 17-ի գիշերը «մարտի՛» հրամանից հետո դուրս եկանք, որ դիրքավորվենք, բայց թշնամու անօդաչուներն անմիջապես սկսեցին ռմբակոծել։ Արկերից մեկն Էդվարդին շատ մոտ ընկավ, նա աչքիս առաջ զոհվեց։ Այդ ցավը մոռանալ կամ սփոփել չի լինի․․․»։

Էդվարդի աճյունը զինվորական պատիվներով հողին է հանձնվել հոկտեմբերի 20-ին Կապանի Բաղաբուրջի հուշահամալիրում։

Կարինեի ու Էդվարդի կրտսեր որդին լույս աշխարհ է եկել հունիսի 9-ին, Կարինեն նրան հերոսացած հայրիկի անունով է կոչել՝ Էդվարդ Էդվարդի Դանիելյան։

 Տիգրանուհի Բադալյան