Գրիգորյան Գագիկ Հայկազի, ծնվել է 1990 թ․ օգոստոսի 20-ին Սիսիանի շրջանի  Շաքի գյուղում։ Սովորել է Շաքիի միջնակարգ դպրոցում։  2008-2010 թթ․ պարտադիր զինվորական ծառայությունն անց է կացրել Արցախի Հանրապետության Հադրութի զորամասում։ Ժամկետային ծառայության ընթացքում Գագիկն աչքի էր ընկել զինվորական գործի հանդեպ ընդգծված հետաքրքրասիրությամբ եւ զորացրվելուց անմիջապես հետո պայմանագրային ծառայության էր անցել։

2013 թ․ Արարատի զորամասի պայմանագրային Գագիկ Գրիգորյանը  ճանաչվել էր «Լավագույն զինծառայող» եւ մեկնել ԱՄՆ վերապատրաստման։ 2014 թ․ մասնակցել է սերժանտական դասընթացներին, դարձել պայմանագրային սերժանտ։

2015 թ․ ամուսնացել է, ունի 2 երեխա։

Գագիկի մասին մեզ քույրն է պատմում, ամիսներ անց էլ եղբոր անունը տալիս ձայնը փոխվում է․ «Ուզում եմ իմանաք, որ նա ամեն տեղ լավագույնն էր, ամենալավ ընկերն էր, ամենալավ հայրը, ամենալավ ամուսինը, ամենալավ եղբայրը, դա բոլորը կփաստեն։ նա եղածով բավարարվող չէր, ամեն օր ձգտում էր ավելի լավը դառնալ։ Մենք միշտ ենք հպարտացել Գագիկի արարքներով, միշտ։ Այսօր էլ մեզ  մնաց կարոտն ու հպարտությունը․․․»։

2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանը պատերազմ սկսեց․ հոկտեմբերի 8-ին Գագիկը մեկնեց Արցախ։ Գագիկն իր տեսակով քչախոս էր, պատերազմի ընթացքում առավել քչախոս էր դարձել, ընտանիքի անդամներին զանգահարելիս հույս էր տալիս, ասում, որ ամեն ինչ լավ կլինի ու անվերապահորեն հավատում էր հաղթանակին։ Հոկտեմբերի 15-ից, սակայն, զանգերն առհավետ լռեցին։

Սկսվեցին սպասման տանջալից օրեր, երբ մի թաքուն հույս մերժում էր բոլոր գույժերը․․․ շուրջ 4 ամիս հարազատները սպասեցին․․․

2021 թ․ փետրվարի 1-ին ԴՆԹ հետազոտությունը հաստատեց՝ Գագիկ Գրիգորյանը նահատակվել է։ Փետրվարի 3-ին նրա աճյունը հուղարկավորվեց զինվորական պատիվներով։

Գագիկի դուստրը 5 տարեկան է․ գիտի, որ հայրիկն ու մորեղբայրը զոհվել են, գիտի՝ նրանց կարոտելիս պիտի այցելի շիրիմներին, համոզված է, որ հայրիկն ու մորեղբայրը լսում են իրեն ու իր կարոտած բառերը շշնջում է շիրմաքարի նկարին․․․

Տիգրանուհի Բադալյան