Արտաշես Արմանի Մարտիրոսյան․ ծնվել է 2002թ․ մարտի 17-ին Քաջարան քաղաքում։ Մանկավարժի ընտանիքում ծնված մինուճար Արտաշեսը մեծացել է սիրո եւ հոգատարության մթնոլորտում։ Արտաշեսն այն մանուկներից էր, ովքեր զարմացնում են իրենց գիտելիքների անսահման պաշարով, այն երիտասարդներից, ովքեր ակնածանք են արթնացնում իրենց անբասիր վարքով եւ դաստիարակվածությամբ, այն երիտասարդներից, որոնցով հպարտանում են ոչ միայն ծնողները, այլեւ հարեւաններն ու ամբողջ քաղաքը։ Սիրում էր նկարել, նկարում էր պայծառ հերոսներ, որոնք իր հոգու անաղարտությունն էին ցույց տալիս։ Միջնակարգն ավարտելուց հետո ընդունվել է Հայաստանի պետական ճարտարագիտական համալսարանի տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ բաժինը, մտադիր էր լավ ծրագրավորող դառնալ, ՏՏ ոլորտը ձեռք էր բերելու տրամաբանող ու տաղանդավոր գործիչ․․․

2019թ․ հուլիսի 19-ին զորակոչվել է բանակ։ Արցախում ծառայելը նա պատիվ էր համարում։ Սպայական անձնակազմն անմիջապես նկատեց խելացի պատանուն՝ նրան վստահվեց հրետանու նշանառու լինելու բարդ եւ պատասխանատու պարտականությունը։

2020թ․ սեպտեմբերի 27-ին սկսվեց պատերազմը․ նշանառու Մարտիրոսյանն իր պրոֆեսիոնալիզմով փայլում էր մարտադաշտում՝ հարյուրավոր խոցված թիրախներ, հաղթանակի ուրախություն՝ ամեն վերացված թիրախի հետ․․․ Հնարավորության դեպքում զանգահարում էր տուն․ միշտ մի պատասխան ուներ մոր բոլոր անհանգստություններին՝ «Լավ եմ»։ Բայց վերջին անգամ, վերջին խոսակցության ժամանակ մայրը ինչ-որ բան կանխազգաց, քանի որ որդին նույն առույգությամբ չէր պատասխանել՝ սովորական դարձած «լավ եմ»-ի փոխարեն ասել էր՝ «Ոչինչ»։

Մոր սիրտը չէր խաբում, մոր անհանգստությունը, ցավոք, զուր չէր․․․

Հոկտեմբերի 27-ին՝ իր ծառայության 100-րդ օրը, հայ ազգը եւս մի տակավին երեխա հերոս ունեցավ։ Հավերժական չէ կյանքը, բայց իր կարճ կյանքում Արտաշեսն այնքան սիրված էր, որ նրա զոհվելու ցավը հավերժական է․․․

Տիգրանուհի Բադալյան