Դավիթբեկում, դիրքապահ մարտիկներով շրջապատված, հանդիպեցինք Գագիկ Մկրտչյանին` Արցախյան առաջին պատերազմի ակտիվ մասնակից, պահեստազորի կապիտան, Կապանի տարածքի երկրապահ ջոկատների շտաբի պետ (1990-1993 թթ.)` մինչեւ հայկական կանոնավոր բանակ ստեղծվելը, այնուհետեւ խառը  հրթիռահրետանային դիվիզիոնի հրամանատարի տեղակալ. զինծառայությունը թողել է 1999 թ. հոկտեմբերի 27-ից հետո` Սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի եղերական մահով պայմանավորված։ 
Նրան խնդրեցինք զուգահեռներ անցկացնել Արցախյան առաջին գոյամարտի եւ մերօրյա պատերազմի միջեւ։ 
- Տարբերությունը գլխավորապես սպառազինության մեջ է, պատահական չէ, որ մեր ռազմագետներն այս պատերազմը բնորոշել են հինգերորդ սերնդի պատերազմ, - ասաց նա։ 
Փորձառու զինվորականը ծանր է տանում հատկապես այն հանգամանքը, որ իրենց ազատագրած հողերն անցել են թշնամու ձեռքը։ 
Հիմա շատ են կարծիքներ հնչում, թե մենք պարտվեցինք… 
Ըստ Գագիկ Մկրտչյանի` զինվորը չի պարտվել, հնարավորությունների սահմաններում կատարել է իր առջեւ դրված առաջադրանքները։ Քանի որ հակառակորդն արդիական զենքերով էր կռվում եւ օտարերկրացի վարձկաններ կային նրանց շարքերում, հաջողության նժարը նրա կողմը թեքվեց։
Գագիկ Մկրտչյանը նաեւ այն համոզումն ունի, որ անցյալից դասեր չենք քաղում. «2016 թ. ապրիլյան պատերազմը դաս պիտի լիներ մեզ համար, այդ ժամանակ հակառակորդն օգտագործեց անօդաչու թռչող սարքեր, մինչդեռ անհրաժեշտ եզրակացություն չարեցինիք եւ շատ դառը գին վճարեցինք` մեր երիտասարդ զինվորների կյանքի գնով»։

Վահրամ Օրբելյան