Պապս՝ Արամայիս Դանիելյանը 1936 թվականին ձերբակալվում է Աղասի Խանջյանի մահվան մեջ հրապարակավ Լավրենտի Բերիային մեղադրելու համար, իսկ 1937 թվականին աքսորվում է Սիբիր:

Իր օրագրում գրում է. «Երևանից մեզ լցրին վագոնները և տարան: Ճանապարհը սարսափելի էր: Երկաթե վագոնները ամբողջովին սառցակալել էին: Ոմանք տաք հագուստով ճամպրուկներ ունեին, սակայն  ամբողջովին սառցակալել էին և չէին բացվում: Շատերը չդիմացան և ճանապարհին էլ մահացան, մյուսների դեմքը և վերջույթները ցրտահարվեցին: Երբ հասանք, նաչալնիկներից մեկը բղավում էր  «среди вас есть художники?»: Ես գնացի նրա մոտ և ասացի՝ ես եմ: Ասաց հետևեմ իրեն, ես այդ պահին շատ վախեցա ու նույնիսկ փոշմանեցի, որ այդպես ասացի...

Երբ եկանք, ասացին որ մի բան նկարեմ, որպեսզի համոզվեն, որ նկարիչ եմ: Ես պատին նկարեցի  մեր չքնաղ Սևանա լիճը և Արարատը: Նրանք գոհ մնացին, ասացին կմնաս տնտեսական բաժնում և լոզունգներ, ցուցանակներ կգրես: Երբեմն նաչալնիկները ինձ տանում էին իրենց կացարանների պատերին նկարելու, ես էլ փորձում էի դանդաղ նկարել, որովհետև իրենց մոտ տաք էր, ջեռուցվում էր:»

Եթե Արամայիս Դանիելյանը չունենար նկարելու շնորհ, գուցե չկարողանար ողջ մնալ և մենք էլ, որպես իր սերունդ չէինք լինի: Այս պատմությունը ես միշտ պահել եմ իմ մտքում հատկապես այն օրերին, երբ քաղաքական ընդդիմախոսները ինձ մեղադրում էին «նկարիչ լինելու համար»:

Իսկ այսօր ՀՀ Նախագահը այցելել էր հորս` Հրանտ Դանիելյանի արվեստանոց:

Դավիթ Դանիելյան

ՀՀ Ազգային ժողովի պատգամավոր