Կարեն Ռուբիկի Ստեփանյան․ ծնվել է 1979 թ․ մարտի 11-ին Սիսիանի Շաղատ գյուղում։ Սովորել եւ գերազանց առաջադիմությամբ ավարտել է Շաղատի միջնակարգ դպրոցը։ Պարտադիր զինվորական ծառայությունն անց է կացրել Օմարում։ Ամուսնացած էր, ունի երկու երեխա։

2008 թ․ ամուսնանում է․ ընտանիքի միակ որդին էր ու ազգանունը շարունակելու, Շաղատում Ստեփանյան գերդաստանի Ռուբենի ճյուղի ապագան ապահովելու պատասխանատվությունը Կարենի ուսերին էր։

Անին ամուսնու մասին կարոտով ու ցավով է խոսում․ «Հրաշալի ամուսին եմ ունեցել, նա շատ լավ հայր էր, երեխաներս՝ մի աղջիկ ու մի տղա ունենք, մի տեսակ չեն պատկերացնում, որ իրենց հայրն այլեւս երբեք չի գալու․ սովոր էին հայրիկին ուշ-ուշ տեսնել, բայց․․․ Մենք մեր ամենաթանկն ենք տվել հայրենիքին, չգիտեմ էլ հպարտ ենք, թե ինչ, բայց սա անտանելի ցավ է․․․»։

2009 թ․ Կարեն Ստեփանյանը պայմանագրային ծառայության է անցել է Սիսիանի զորամասում, պաշտպանոմ  էր հարազատ գյուղին մոտ գտնվող սահմանները։ Ընկերները պատմում են, որ Կարենի հետ ժամանակն աննկատ էր անցնում, կարողանում էր հետաքրքիր թեմաներ գտնել՝ «Նրա հետ երկար տարիներ դիրք ենք պահել, միասին վերջին բաժակ ջուրն ու հացն ենք կիսել։ Ծառայության ընկերությունն ուրիշ բան է, ուրիշ է, երբ դու չես քնում, որ ընկերդ մի կես ժամ ավելի քնի, մերոնցից շատերը զոհվեցին, ոչ մեկին չենք ուզում առանձնացնել, բոլորն էլ մեր եղբայրներն են ու մենք իրենց պարտք ենք․․․»։

2020 թ․ հոկտեմբերի 8-ին ականանետորդ Կարեն Ստեփանյանը մեկնում է Արցախ, մասնակցում Կարմիր Շուկայի պաշտպանության մարտերին, ապա տեղափոխվում Վարանդա /Ֆիզուլի/։

Հոկտեմբերի 15-ին թշնամու անօդաչուն թիրախավորել է մեր հրետանավորներին տեղափոխող մեքենան, զոհվել է Կարենը․ ընկել է հավատով, որ հաղթանակը մերն է լինելու, որ իր ու ընկերների արյունով ներկված հողի տերը հայն է մնալու․․․

Տիգրանուհի Բադալյան