Ես ծնվել եմ 1992 թվականի սեպտեմբերի 2-ին Կապանում: Մայրս պատմում է, որ լիարժեք չի ուրախացել իմ ծնունդով, որովհետև իր մտքում արկերից վախեցած, շենքի նկուղում ապաստանած եղբայրներս էին: Ծնողներս դժվարությամբ էին հոգ տանում իմ մասին` ցուրտ ու խոնավ նկուղում, իսկ եղբայրներս ավելի մեծ լինելով, գիտակցում էին այդ օրերի դառնությունները:

Հետագայում ինձ ու իմ դասընկերներին ուսուցիչներս անվանեցին «պատերազմի սերունդ»` Սյունիքում «Պատերազմի զավակներ» շատ ծնվեցին:

Մեր հայրերը այս դժվարությունները տարան պատվով, հնազանդությամբ ու հաշտ եղան իրենց բաժին զրկանքների հետ: Սակայն որդիներից շատերը արդյո՞ք այդպես վարվեցին: Որդիները արժանի եղա՞ն հայրերի զրկանքներին:

Այս հարցերի պատասխանը մեզանից յուրաքանչյուրը իր մեջ պիտի տա:

Այսօր Ղարաբաղյան շարժման 35-րդ տարեդարձն է: Ղարաբաղյան շարժումը ինքնության ու ինքնասիրության, հավատի ու միասնական պայքարի զարթոնքն է: Այսօր Արցախի մեր եղբայրների կողքին պետք է հաղթահարենք հումանիտար ճգնաժամը, լինենք միասնական և ամուր: Շարժումը անվերջ է թե´ բնության, թե´ պատմության, թե´ պայքարի մեջ:

Դավիթ Դանիելյան