Մեկ տարին լրացավ այն օրից, ինչ մեզ հետ չէ գեղանկարիչ Հրանտ Դանիելյանը՝ կիրթ ու բարի անձնավորությունը, վառվռուն գույներով թաթախված ճշմարիտ արվեստագետը: Պարկեշտ մարդ լինելուց զատ (որ առաջին նախապայմանն է մարդկային հասարակությունում ապրելու համար), նա նաև հիմնավոր կրթություն ստացած (գեղանկարչության բնագավառում) անձնավորություն էր, ավարտել էր Մոսկվայի ժողովրդական արվեստի համալսարանի հաստոցային գեղանկարչություն և գրաֆիկայի բաժինը, Կիևի պետական գեղարվեստի ինստիտուտը՝ ազատ ունկնդրի կարգավիճակով:

1970-ականների կեսերից պարբերաբար կազմակերպվել են նրա գեղանկարների անհատական ցուցահանդեսները, մասնակցել է նաև խմբակային ցուցահանդեսների: Գեղանկարչի աշխատանքները մասնավոր հավաքածուների մաս են կազմում Հայաստանում, ԱՊՀ-ում և արտասահմանյան այլ երկրներում:

Գեղանկարչության անիմանալի աշխարհի հետ շփվելու մի ինքնատիպ առիթ էր լինել նրա արվեստանոցում: Հրանտի աշխատանքները դիտելուց հետո արվեստագետն ընդգծված ակնածանքով էր ծանոթացնում հոր՝ ստալինյան բռնաճնշումների դառնություններ ապրած Արամայիս Դանիելյանի հետ կապված ցուցանմուշներին, հատկապես  կյանքի մի զգալի մասը հեռավոր սիբիրներում անցկացրած հայ գրող Գուրգեն Մահարու՝ հորը հասցեագրած նամակի բովանդակությանը:    Հորը նվիրված մի անկյուն էր ձևավորել արվեստանոցում:

Սեպտեմբերի 1-ին Հայաստանի նկարիչների միությունում բացվեց Հրանտ Դանիելյանի «Իմ սիրտը Կապանում է» խորագրով հիշատակի ցուցահանդես, որում տեղ էին գտել վերջին երկու տարում վրձնած կապանյան բնապատկերները, որոնք երբևիցե չեն ցուցադրվել և չեն հրապարակվել:

Հրանտի անժամանակ հեռանալով՝ Կապանա տան գունագեղ գորգից մի անխամրելի նախշ պակասեց…

Լույսերի մեջ  լինի հոգիդ, գույների վարպետ:

Վահրամ Օրբելյան