Մարության Վրեժ Արտավազդի. ծնվել է 1970 թ. օգոստոսի 9-ին Տեղ գյուղում: Հիմնական կրթությունը ստացել է Տեղ գյուղի միջնակարգ դպրոցում: Զորակոչվել է խորհրդային բանակ: Վրեժի պարտադիր զինվորական ծառայությունը պիտի անցներ Կամչատկայի ռազմածովային ուժերում, մեկ ու կես տարվա ծառայող Վրեժը տեղեկացել էր Բաքվի ու Սումգայիթի ջարդերի, Արցախում ու Երեւանում թափ առնող շարժման մասին, վերադարձել Հայաստան ու կամավորագրվել: Մելիքսեթ Պողոսյանի ձեւավորած կամավորական ջոկատը լայնամասշտաբ ռազմական գործողությունների սկսվելուց առաջ էլ զբաղվում էր սահմանամերձ հատվածներում հերթապահելով, Վրեժն էլ ջոկատի կազմում հերթապահում էր, որ թուրքաբնակ գյուղերից ավազակային հարձակումներ չլինեին: Շարժումը վերաճում էր ռազմական դիմակայության. Վրեժը զինակից ընկերների հետ մասնակցում է հայրենի գյուղի, ապա՝ Արցախի պաշտպանական մարտերին:

Վրեժին մարտական ընկերները Սարիբեկ անուն-մականունն էին տվել, ու Վրեժին քչերն են իր անձնագրային անունով ճանաչում, նույնիսկ մանկության ընկերները նրան Սարիբեկ էին կոչում:

Ամուսնացած էր՝ ունի չորս զավակ:

Խաղաղության տարիներին Սարիբեկը զբաղվել է գյուղատնտեսությամբ, միայն վերջին տարիներին էր աշխատանքի անցել՝ վարում էր համայնքին պատկանող բեռնատարը:

2016 թ. ապրիլին Ադրբեջանը ռազմական գործողություններ սկսեց. Սարիբեկը ապրիլի երեքին մեկնեց Ջրական ու այնտեղից վերադարձավ միայն մայիսի 9-ին, երբ համոզված էր, որ թշնամին հայոց բազկի ուժից ազդված հետ է քաշվել: Սարիբեկը մեր զինվորով ոգեւորված էր վերադարձել՝ «Առյուծներ են, ես իրանց ցավը տանեմ, ամեն մեկը հազար տղամարդ արժե»:

Սարիբեկը գիտեր, որ թուրքին վստահել չի կարելի, երբ հարցնում էին, թե ինչքան պիտի այսպես մնա, առանց երկար մտածելու պատասխանում էր. «Պիտի ամեն օր պատրաստ լինենք, թուրքին հավատալը մեռնելու պես բան է: Հենց հասկացան, որ բավարար ուժ ունեն կամ հենց մի քիչ մենք թուլանանք, կհարձակվեն: Պատերազմ լինելու է, երբ՝ չգիտեմ...»:

2020 թ. սեպտեմբերի 27-ի առավոտյան լուրը լսելուն պես իր բեռնատարով օգնության էր շտապել: Գիտեր, թե առաջնագիծ զենք ու սնունդ հասցնելն ինչքան կարեւոր է: Կամավորագրվելու պահից սկսած բեռնատարը չէր կանգնեցրել:

Կինը՝ Անգին Ավետիսյանը, ամուսնու մասին խոսքը գովեստով սկսել չի ուզում. «Ախր, եթե պատմեմ, թե ինչպիսի մարդ էր, պիտի ասեք՝ ամուսինն է՝ գովում է: Նա վախ չուներ, ոչ մեկս չէինք պատկերացնի, որ կզոհվի, այնքնան ինքնավստահ էր, այնքան հանգիստ: Հոկտեմբերի 3-ին թե 4-ին էր, մի քանի ժամով տուն եկավ, ասացի՝ էլ մի գնա հերիք է, պատկերացնում եք՝ լաց եղավ, ասաց՝ փոքր են երեխեքը, մենակ են, մեղք են, իրանց կողքին պիտի լինեմ: Ասաց ու գնաց: Օրը երկու-երեք անգամ հասցնում էր գալ Գորիս զենք տանելու: Մինչեւ հոկտեմբերի 11-ը հասցրել էր 28 անգամ բեռ տեղափոխել առաջնագիծ, հոկտեմբերի 11-ին 29-րդ անգամ էր զենք տեղափոխում, այդ անիծյալ օրվանից հետո նրանից տեղեկություն չունեինք: Մարդիկ ասում էին՝ վիրավորվել է, մի մասն ասում էր՝ գերի է ընկել: ԴՆԹ հետազոտության համար նմուշ հանձնեցինք ու փետրվարի 11-ին մեզ տեղեկացրին, որ տվյալները համընկել են: Սարիբեկի մարմինը գտանք Մեծամորի դիահերձարանում՝ չորս ամիս անց էլ ճանաչելի էր: Բեկորը ճակատի աջ մասն էր վնասել:

Մեր ցավը մերն է, բայց մեր հպարտությունն էլ է մերը, ամուսինս անխոս հերոս է ու ես հպարտ եմ, որ նրա հետ կյանքի ճանապարհ եմ անցել, որ նրա զավակների մայրն եմ...»:

Սարիբեկի՝ Վրեժ Մարությանի աճյունը հողին է հանձնվել Տեղի գերեզմանատանը՝ 2021 թ. փետրվարի 14-ին:

Տիգրանուհի Բադալյան