Մովսեսյան Ներսես Պյոտրի. ծնվել է 1990 թ. մարտի 4-ին Սիսիանում: Սովորել է Սիսիանի թիվ 4, ապա՝ թիվ 1 դպրոցում: Ծառայել է Գորիսում:

Ներսեսն ազատամարտիկի ընտանիքում էր ծնվել, Արցախյան 1-ին պատերազմի հաղթական ընթացքն ու հաղթանակը մշտապես ոգեշնչել են Պյոտրին, իր զավակներին դաստիարակելիս փորձառու ազատամարտիկը հայրենասիրությունն է համարել գլխավոր գաղափարը, հայրենիքը սիրելն ու հանուն հայրենյաց հողի կռվելու պատրաստ լինելը տարիների ընթացքում կաթիլ-կաթիլ ամբարել է զավակների հոգում:

Ներսեսը պարտադիր զինվորական ծառայությունից զորացրվելուց հետո պայմանագրային ծառայության է անցել, ապա աշխատել Ռազմավարական զարգացման գործակալությունում:

2011 թ. ամուսնացել է, ունի 2 երեխա:

Ներսեսի մասին խոսելիս բոլորն առանձնացնում են նրա ժպիտը, կինը եւս արցունքախեղդ ձայնով մեզ փորձում է պատմել, որ ամուսինը «մի այլ տեսակի՝ լայն ու երջանիկ ժպիտ ուներ», որով տարբերվում էր բոլորից: Հետո մեզ է ուղարկում լուսանկարներ, որոնցից հերոսացած Ներսեսը ժպտում է իսկապես մի այլ տեսակի երջանիկ ժպիտով...

2020 թ. սեպտեմբերի 28-ին Ներսեսը կամավորագրվել է՝ մեկնել Արցախ, կնոջը չէր ասել, որ Արցախ է մեկնում, միայն Գորիսն անցնելուց հետո է զանգահարել ու տեղեկացրել: Կինն, իհարկե, խնդրել է Ներսեսին վերադառնալ, նա ի պատասխան հույս է տվել, ասել, որ գալու է:

Արցախում Ներսեսն ընկերների վկայությամբ, խիզախորեն է կռվել, կատարել է ծանր առաջադրանքներ, չի երկնչել՝ ստույգ վտանգն աչքի առաջ մարտի է բռնվել իրենց զորամիավորմանը քանակով ու զինվածությամբ քառակի գերազանցող թշնամու հետ, զոհվել է  հոկտեմբերի 19-ին՝ դիպուկահարի կրակոցից:

Կինը հուզվում է, չի կարողանում պատմել, բայց ուզում է շեշտենք, որ ինքը Ներսեսի կողքին չափազանց երջանիկ տարիներ է ունեցել, որ իր 4 եւ 8 տարեկան երեխաները հպարտանում են իրենց հայրիկով...

Հերոսացած  Ներսես Մովսեսյանի աճյունն ամփոփված է Եռաբլուրում՝ հայոց հողի ազատության համար կյանքը չխնայած հազարավոր նահատակների կողքին:

Տիգրանուհի Բադալյան