Ներսիսյան Գարիկ Սերյոժայի․ ծնվել է 1978 թ․ փետրվարի 12-ին Կապան քաղաքում։ Սովորել է Կապանի թիվ 9 միջնակարգ դպրոցում, ապա մեկնել Երեւան՝ սովորել ռազմական վարժարանում։ 1996-98 թթ․ ծառայել է հայոց բանակում։ Ամուսնացած էր՝ ունի 2 դուստր։

Գարիկն աշխատում էր Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատում․ գործընկերները նրան բնութագրելիս առանձնացնում են օգնելու պատրասատակամությունն ու աշխատասիրությունը։

2006 թ․ Գարիկն ու Անին ամուսնանում են, Անին ցավով, արցունքներով է պատմում ամուսնու մասին․ «Ամեն լավ բան կարելի է ասել նրա մասին, կարեւորը լավ հայր ու ամուսին էր, ընկերասեր, բարի, մի խոսքով՝ իդեալական մարդ․․․»։

Սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանը պատերազմ սկսեց, Գարիկը զորահավաքով մեկնեց Ջրական (Ջաբրայիլ): Կինը ծանոթ էր նրա բնավորությանը, գիտեր, որ ցանկացած առաջադրանք Գարիկն առաջինն է կատարելու, որ տեսակով իրեն առաջ գցող է, ու հենց դա էր նրան վախեցնում։ Գարիկը հաճախ էր տուն զանգահարում, վերջին խոսակցության ժամանակ մի տեսակ ընդգծված էր խնդրել երեխաներին լավ նայել։ Նրա խնդրանքը տարօրինակ էր թվացել Անիին, ծանր կանխազգացում էր ունեցել․․․

Մարտական ընկերներից Կարենի հետ ենք զրուցում, Գարիկի մասին խոսելիս տխրում է, ափսոսում։ Պատմում է, որ Գարիկն ու ինքը մարտադաշտում են ծանոթացել, իր մեջ տպավորվել է Գարիկի ցանկացած դժվարին առաջադրանք կատարելու պատրաստակամությունը, եռանդն ու կոկիկությունը։ Նրա խոսքով՝ Գարիկն ամեն գործ պատրաստ էր կատարել, մեքենաներ էր նորոգում, վարորդություն էր անում, անում էր այն ինչ այդ պահին շատ անհրաժեշտ էր։

Հոկտեմբերի 11-ին  թշնամու անօդաչուի հարվածից այրվում է Գարիկի վարած մեքենան, մարտական ընկերները պատմում են, որ նա ինքն էր կամավոր գնացել այդ մեքենան վարելու, երբ իմացել էր, որ վարորդ չկա։

Ամիսներ են անցել Գարիկի նահատակվելու օրվանից, բայց երեխաները չեն համակերպվում կատարվածին, ավագ դուստրը, ով ամբողջությամբ գիտակցել է, թե ինչ է պատահել, դեռ շոկի մեջ է, նրան հոգեբանները փորձում են սովորական առօրյա վերադարձնել եւ հաշտեցնել նոր իրականության հետ․․․

Տիգրանուհի Բադալյան