Նրա անվանը մակդիրներ հավելելն անպտուղ զբաղմունք է, քանզի անհամեմատելի է այն ամենը, ինչ նա արել է հայ ազգային-ազատագրական պայքարի պատմության մեջ։ Ըստ ամենայնի՝ այդ պայքարի խորհրդանիշն է։ Ոչ մի հերոս՝ իրական թե երևակայական, համեմատելի չէ Անդրանիկի հետ։ Բայց, այնուամենայնիվ, եղեռնամահ գրող Ռուբեն Զարդարյանի որդին՝ արձակագիր Հրաչ Զարդարյանը Անդրանիկի վերաբերմամբ մի որակում ունի ՝ աներկրորդ,այսինքն ՝ նման երկրորդը չկա։

Անդրանիկի գործունեության մի կարևոր դրվագ առնչվում է Սյունիքին, երբ զորավարը իր զորականների և 20 հազարանոց գաղթականության հետ՝ կազմված ծերերից, կանանցից ու երեխաներից, հատելով Զանգեզուրյան լեռնաշղթան, հասավ Կապան։ Առաջաձոր գյուղում հյուրընկալվեց Սմբատ Մելիք - Ստեփանյանի տանը։ Սմբատ Մելիք-Ստեփանյանը նրան փորձում է համոզել մնալ Կապանում, սակայն Անդրանիկը հրաժարվում է՝ պատճառաբանելով, որ անհրաժեշտ է մոտ գտնվել Ղարաբաղին։

Սյունիքում Անդրանիկին ժողովուրդը խանդավառությամբ է ընդունել։

Եթե չլիներ Նժդեհը, Սյունիքը կարժանանար Ղարաբաղի և Նախիջևանի ճակատագրին։ Բայց և Անդրանիկի ներկայությունը Սյունիքում մեծ դեր խաղաց, որ այդ երկրամասը մնա որպես Հայաստանի Հանրապետության անբաժանելի մաս։ Միակ երկրամասը, որ ոտնակոխ չեղավ թուրքին, եղավ Սյունիքը։

Մեր օրերում, երբ Սյունիքը կանգնած է լուրջ մարտահրավերների առջև, վերստին հիշենք Անդրանիկին։

Ծնունդդ շնորհավոր, ճշմարիտ հայ Անդրանիկ Օզանյան, մարդ տեսակդ և անվախ ու վճռական զորահրամանատարդ աղետալիորեն պակասում են մեր օրերում։

Վահրամ Օրբելյան