Փետրվարի 22-ին Կապանի մշակույթի կենտրոնում «Հայկական կարմիր խաչ» ընկերությունը կազմակերպել էր դասընթաց Արցախից տեղահանված անձանց համար․ դասընթացի թեման «Չպայթած ականներն ու պատերազմի պայթուցիկ մնացորդներն» (ՊՊՄ) էին։ Դասընթացավարը ներկայացրեց Արցախյան անցած եւ նոր պատերազմում օգտագործված ականները եւ պայթուցիկ նյութերը, խոսեց դրանց արտաքին տեսքի եւ վտանգավորության մասին, մանրամասն բացատրեց, թե ինչ է անհրաժեշտ անել ականների եւ ՊՊՄ-երի հանդիպելիս։

Հանդիպման ավարտից հետո էլ հավաքվածները չէին շտապում հեռանալ՝ խնդիրները խեղդում են, բայց խոսելու, դրանք ներկայացնելու տեղ չունեն։

- Մեր վիճակի անորոշությունից չենք ապրում, ուղղակի սպասում ենք, բայց մենք էլ չգիտենք՝ ինչին ենք սպասում, սոցաջակցության գումարներով վարկերն ենք մուծել, բանկերը ոչինչ հաշվի չեն առնում՝ իրենց գումարներն են պահանջում, - ասում է Արմինե Գեւորգյանը։

- Ասում են՝ օգնություն կա, գնում ես, չեն տալիս, մենք մուրացիկ չենք, օգնությամբ ապրել չենք ուզում, մենք էլ արժանապատվություն ունենք, չենք կարող գնալ, օգնություն խնդրել, - վրդովվում է ներկա կանանցից մեկը։

Շատերին էր անհանգստացնում կարգավիճակի խնդիրը, բոլորն էլ սպասում են պետական մարմինների ուշադրությանը։

Շենքից դուրս էի գալիս, երբ մի կին մոտեցավ․

- Ինչ ասում եմ՝ կգրես, վերեւներում մեր մասին մոռացել են, մեր երեսը չեն ուզում տեսնել, իրենք չեն ցավում մեզ համար, մենք իրենց համար գլխացավանք ենք։

Տիգրանուհի Բադալյան