Նա հայաստանյան այն գործիչներից էր, ում համար հայոց Արցախը սրբություն էր, որի շենացման, որի սահմանների ամրապնդման, ինչպես եւ հայ զինվորականի հոգսերի թեթեւացման համար առավելագույնն էր ծառայեցնում Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատի հնարավորությունները:
Նրան կանգնեցրին հենց նման ճախրանքի ժամանակ՝ 2014 թվականին:
Սակայն դա չխանգարեց եւ չի խանգարելու, որ Մաքսիմ Հակոբյանի անունն ընդմիշտ տեղ գտնի Սյունյաց աշխարհի եւ Արցախի նվիրյալների փառքի մատյանում:
2020 թ. նոյեմբերի 9-ի սեւ գիշերից հետո հայ ժողովրդին պատած մեծ ցավի ու վշտի այս օրերին Սյունիքն առավել ակնածանքով ու խանդաղատանքով է հիշում բոլոր նրանց, ովքեր 1990-ականներին ազատագրեցին Արցախ աշխարհը եւ հետագայում ձեռնամուխ եղան (յուրաքանչյուրն իր բնագավառում եւ իր կարելիությունների չափով) հայոց հնամենի երկրամասի շենացմանը:
Նվիրյալների այդ շարքում, անշուշտ, նաեւ Մաքսիմ Հակոբյանն է:
Եվ այսօր՝ նրա մահվանից երկու տարի անց, նաեւ այդպես ենք հիշում Մաքսիմ Հակոբյան մեծ սյունեցուն ու միշտ էլ հիշելու ենք խոնարհումով:
Թո՛ղ երիցս լույս իջնի նրա շիրմին:

Սամվել Ալեքսանյան