Երկարատև և ծանր հիվանդությունից հետո 2021թ. մարտի  17-ին՝ կյանքի 87-րդ տարում, մահկանացուն կնքեց Շինուհայր գյուղի ամենահարգված մարդկանցից մեկը՝ Գառնիկ Աբելի  Հարությունյանը:

Ծնվել է 1935թ. ՀՀ Գորիսի շրջանի Շինուհայր գյուղում, հողագործի ընտանիքում:

Նախնական կրթությունը ստացել է ծննդավայրում, դպրոցն ավարտել է  արծաթե մեդալով: Ուսումը շարունակել է Երևանի պետական համալսարանի պատմության ֆակուլտետում, որը հաջողությամբ ավարտելուց հետո  գործուղվել է Երևանի շինարարական  2-րդ տրեստ՝ որպես   ԼԿԵՄ    կոմիտեի ազատված քարտուղար:

1961թ. ուսումնական տարվա սկզբից անցել է մանկավարժական աշխատանքի Գորիսի շրջանի Հալիձոր գյուղի  դպրոցում՝ պատմության ուսուցիչ:

1962թ. տեղափոխվել է Շինուհայրի միջնակարգ դպրոց ու աշխատել պատմության ուսուցիչ:

1975թ. սեպտեմբերի 1-ից  աշխատել  նույն դպրոցի դիրեկտորի   ուսումնական գծով տեղակալ՝ աշխատելով միչև 1976թ.:

Հաշվի առնելով Գ. Հարությունյանի հայրենանվեր գործունեությունը՝ Շինուհայրի  գյուղխորհրդի պատգամավորները 1976թ. նրան ընտրել են գյուղխորհրդի նախագահ: Նույն  պաշտոնում  աշխատել է մինչև 1982թ. հուլիս:

1982թ. վերստին  շարունակել է աշխատել է Շինուհայրի միջնակարգ դպրոցի տնօրենի տեղակալ՝ մինչև 1994թ.: Որպես պատմության ուսուցիչ նույն դպրոցում աշխատել է մինչև 2004թ., որից հետո անցել է կենսաթոշակի:

Գառնիկ Հարությունյանն  ակտիվորեն  մասնակցել է դպրոցի և գյուղի հասարակական-քաղաքական կյանքին:

Գառնիկ Հարությունյանը բնավորությամբ հանգիստ, գաղափարապես զարգացած, պետականաշինության  ջատագով ու իր աշխատանքին անմնացորդ նվիրված անձնավորություն էր, ով իր սերնդակիցների և սաների համար դարձել էր օրինակ…

Նրա հետ աշխատած և նրան աշակերտած ողջ հասարակությունը ցավում է, որ արտաքինից կոշտ ու դաժան թվացող, բայց իրականում նուրբ ու քնքուշ սիրտ ունեցող ԸՆԿԵՐ ՀԱՐՈՒԹՅՈՒՆՅԱՆՆ այլեւս իրենց կողքին չէ…

Շինուհայրի միջնակարգ դպրոց