Այսօր լրանում է Զորավար Անդրանիկ Օզանյանի ծննդյան 160-ամյակը:

Զորավարը ծնվել է 1865թ. փետրվարի 25-ին Արեւմտյան Հայաստանի Շապին-Գարահիսար բնակավայրում: Դեռեւս պատանի հասակում դարձել է ֆիդայի եւ ղեկավարել ժողովրդի ինքնապաշտպանությունը։ Տեղի Մուշեղյան վարժարանն ավարտելուց 1 տարի անց բանտարկվում է հայ բնակչությանը ահաբեկող ժանդարմին ծեծի ենթարկելու համար։ Բանտից փախչելով` տեղափոխվում է Կ.Պոլիս, բայց շուտով վերադառնում է Արևմտյան Հայաստան, իսկ հետո էլ ուղեւորվում է Ղրիմ ու Կովկաս՝ հայկական մարտական ջոկատներին զենք հասցնելու համար։ Անդրանիկն իր կամավորական ջոկատով մասնակցել է Բալկանյան պատերազմներին, օգնել բուլղար ժողովրդին` թուրքական բռնակալությունից ազատվելու համար եւ արժանացել սպայի կոչման։ Առաջին աշխարհամարտի տարիներին նա նշանակվում է հայկական կամավորական 1-ին ջոկատի հրամանատար եւ մասնակցում Կովկասյան ռազմաճակատում ծավալված ռազմական գործողություններին` ընդդեմ թուրքական զավթիչների։ Հոկտեմբերյան հեղափոխությունից հետո Ռուսաստանը դադարեցնում է պատերազմական գործողությունները, եւ Արեւմտյան Հայաստանի ազատագրումը մնում է անիրագործելի։ Անդրանիկն իր ջոկատով անցնում է Արեւելյան Հայաստան: Իշխանության հետ ունեցած տարաձայնությունների պատճառով 1919թ.-ին, զորամասը ցրելով, իսկ գույքն էլ հայոց կաթողիկոսին պահ տալով` Անդրանիկը մեկնում է երկրից եւ հաստատվում ԱՄՆ-ի Ֆրեզնո քաղաքում, որտեղ էլ մահացել է 1927թ. Ֆրեզնոյում եւ թաղվել Փարիզի Պեր-Լաշեզ գերեզմանատանը։ Հայաստանի անկախացումից հետո նրա մասունքները տեղափոխվել են Երեւան եւ ամփոփվել Եռաբլուր պանթեոնում։