Սիրելի բարեկամ, «Սյունյաց երկիրը» շնորհավորում է Ձեզ և մաղթում ստեղծագործական նորանոր հաջողություններ:

Ձեր պոեզիայից, հիրավի, լույս է ճառագում, ինչը մեծ հպարտություն է բերում մեզ՝ սյունեցիներիս:

Այսօր, սակայն, ոչ թե մեր շնորհավորանքի գիրն ենք ուզում ներկայացնել, այլ մեծն Պարույր Սևակի խոսքը Ձեր մասին:

Ահա՝ «Չգիտեմ, թե շնորհալի բանաստեղծ Գագիկ Դավթյանն (ինչպե՞ս է ուսանում պոլիտեխնիկական ինստիտուտում, բայց բանաստեղծության «ինստիտուտում» նա լավ է ուսանում։

Անձամբ ես հետեւում եմ նրա ստորագրությամբ լույս տեսնող բանաստեղծություններին (նույնիսկ թարգմանություններին) եւ պարզ նկատում եմ նրա աճը։

Նա, որ բոլորովին զերծ է հավուր պատշաճության ցավից ինչպես իր սերնդակիցների մեծագույն մասը), միաժամանակ չունի այն բովանդակազերծությունը, այն թող թույլ տրվի ասելու) «ոչ մի բան չասել» ությունը, որից տառապում են իր սերնդակիցներից շատերը՝ երեւի մոռանալով, որ լոկ մի մղումով է մարդը խոսում՝ բա՛ն ասելու նպատակով, իսկ եթե գրում է՝ առավել եւս։ Չէ՞ որ բանաստեղծի գործը, վերջ ի վերջո, նման է հեռագիր կամ նամակ գրելուն, այն տարբերությամբ, որ սրա հասցեատերը ինչ-որ մի անհատ չէ, այլ մտերիմների բազմահազար մի բազմություն։

Արդ՝ ո՞ւմ մտքով կանցնի հեռագիր տալ կամ նամակ գրել, եթե չկա դրա անհրաժեշտությունը, այսինքն՝ մի կարեւոր, մի անհետաձգելի ասելիք։ Եվ ո՞ւմ մտքով կանցնի հեռագիր տալ կամ նամակ գրել այնպես, որ հասցեատերը… ոչի՜նչ չհասկանա։

Այսպես է կյանքում։

Գրականության մեջ էլ կա՛մ այսպես պիտի լինի, կամ ոչինչ էլ չպիտի լինի (եւ չի՜ լինելու)։

Գ. Դավթյանի մեջ, ահա՛, ինձ դուր է գալիս նրա այն ձգտումը, որ ուզում է բան ասել եւ ասել այնպես, որ բան հասկացվի»:

«Գարուն» 1970, N5