Վերեշչագին Վասիլի Վասիլեւիչ (1842–1904)։ Սովորել է Պետերբուրգի Գեղարվեստի ակադեմիայում (1860–63), ինչպես և Փարիզում՝ ժ․ Լ․ ժերոմի արվեստանոցում (1864–65)։ Ճանապարհորդել է Ռուսաստանում, Արևմտյան Եվրոպայի երկրներում, Սիրիայում, Պաղեստինում, Հնդկաստանում, ճապոնիայում, ԱՄՆ–ում, Անդրկովկասում։

Մասնակցել է Սիջին Ասիայի նվաճմանը, ռուս–թուրքական (1877–78) և ռուս–ճապոնական (1904–05) պատերազմներին։

Իր նկարները ստեղծել է գլխավորապես բնականից կատարած ճեպանկարների և էտյուդների հիման վրա։

Պատմական իրադարձություններն ավելի ամբողջականորեն պատկերելու համար նկարները խմբավորել է թեմատիկ նկարաշարերում:

1856 թվականին՝ մի քանի ամիս, Վերեշչագինը եղել է Շուշիում, արել մի քանի նկար եւ գրել. «Շուշին այլ քաղաքների համեմատությամբ լիակատար կոնտրաստ է ներկայացնում: Նրա տներն ուղիղ են, գեղեցիկ, բարձր ու լուսավորվում են բազմաթիվ լուսամուտներով: Քաղաքը քարաշեն է, քարը կտրված է այն ժայռերից, որոնց վրա տեղադրված է ինքը: Փողոցներն ամենուր սալարկված են խոշոր քարերով, տանիքները նույնպես արված են տաշած քարերից՝ եվրոպական նրբերանգներով»:

Նկա­րի­չը որոշ ժամանակ ապրել և ստեղծագործել է այդտեղ։ Նա հիա­նում էր այդ վայ­րե­րով, որտեղ էլ մի շարք հետաքրքիր գոր­ծեր է ստեղ­ծել: Ճա­նա­պար­հոր­դու­թյան ար­դյուն­քում Վերեշչագինի ստեղ­ծած նկարները եր­բեմ­նի զար­մա­նա­լի քա­ղա­քի մա­սին պատմող գրե­թե միակ վկա­ներն են, քա­ղաք, ո­րի հայ բնակչությունը XX դ. սկզբին հայ­տն­վեց ազ­գա­միջյան թշ­նա­ման­քի կի­զա­կե­տում: