Կարեն Սեյրանի Հարությունյան․ ծնվել է 2000 թ․ հոկտեմբերի 8-ին Քաջարանում։ Հիմնական կրթությունը ստացել է Քաջարանի N 1 դպրոցում, ապա՝ Քաջարանի արհեստագործական ուսումնարանում, ցանկանում էր ծրագրավորող։

Կարենը Բազմանդամ ընտանիքում է մեծացել, երեք եղբայր ու մի քույր ունի, ովքեր անհուն ցավով ու կարոտով են հիշում իրենց եղբորը՝ «Կարենին երեք րոպե էր պետք ցանկացած շրջապատում ինտեգրվելու համար, հումորով, ուրախ տղա էր, Քաջարանում բոլորն են հիշում եղբորս, նա մեծին հարգող, բոլորին օգնող տեսակ էր, եթե մի ծեր մարդ տեսներ ծանր բան տանելիս, անմիջապես օգնության էր հասնում, մենք կարոտում ենք նրա ծիծաղը, նա ամեն ինչը, նրան․․․»։

Պարտադիր ժամկետային ծառայությունը Կարեն Հարությունյանը անցկացնում էր Դիլիջանի զորամասում։ Գրադ կայանքի վարորդ Կարենը 2020 թ․ հուլիսին մասնակցել է Տավուշի մարտերին։ Նրա մասին ջերմությամբ ու հպարտությամբ է պատմում Դիլիջանի զորամասի սիսիանցի հրամանատարը՝ մայոր Սեդրակ Մարտիրոսյանը․ «Ամենաբարձր դրական կողմերով  բնութագրվող անձ ու զինծառայող, մի բառով՝ հերոս։ Ուրախ, կատակասեր, շուտ մերվող, խիզախ, նվիրված, հայրենասեր, չընկճվող, մեծ նվիրումով ծառայող։ Նրա կողմից արված բոլոր գործողություններն արդյունավետ ու հաջող էին․ զոհվեց մարտական խնդիր կատարելիս։ Ցավա, որ նման ազգանվեր մարդն էսօր մեր կողքին չի, հպարտություն ու պատիվ է նրան ճանաչելը, նրա հետ պատերազմի մասնակցելը՝ առավել եւս»։

2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանը պատերազմ սկսեց․ Դիլիջանի զորամասի տղաները, ովքեր երկու ամիս առաջ էին թշնամուն դեմ առ դեմ հանդիպել Տավուշում, շտապեցին օգնության։ Հոկտեմբերի 8-ին Կարենի ծննդյան օրն էր ու, ընկերների պատմելով, չնայած վարորդ լինելուն, նա մասնակցել էր Գրադի նշանառման հաշվարկներին․ վերացրել էին մի ամբող ադրբեջանական գունդ, այդ փաստից հրճվել էր երիտասարդ զինվորը․ «Տղերք, կուզեի՞ք ձեր ծնունդի օրն էլ սենց սայլուտ անենք․․․»։

Հոկտեմբերի 11-ին Բայրաքթարի հարվածից զոհվում է Կարեն Հարությունյանը՝  ընկերների ականջներում թողնելով իր հոգեթով ծիծաղի ձայնը, սրտերում՝ անսահման կարոտ ու հպարտություն․․․

Տիգրանուհի Բադալյան