Իսայան Վահրամ Վազգենի․ ծնվել է 1980 թվականի մարտի 3-ին Կապանի շրջանի Դավիթ բեկ գյուղում։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է գյուղի դպրոցում։ 1998-2000 թվականներին ծառայել է հայոց բանակում։ Ամուսնացած էր՝ ունի 3 երեխա։

2014 թվականին պայմանագրային ծառայության է անցել Կարմրաքարի, ապա Կապանի զորամասում։

2016 թվականի Ապրիլյան ռազմական իրադարձություններից հետո՝ մի քանի ամիս զորամասի կազմում մնացել էր Արցախում․ վերադարձել էր հուսավառ՝ «Մերոնք ուժեղ են, մերոնց հաղթող չկա․․․»

2018 թվականից Վահրամը ծառայում էր Որոտանում (Կուբաթլու)։ Ամուսինները միասին էին աշխատում  նույն զորամասում։ Կինն արցունքախեղդ ձայնով է խոսում ամուսնու մասին, «Վահրամը շատ ծանր էր տանում․ ամեն օր վիրավորներ  ու դիակներ էր իջեցնում, նույնիսկ հաց չէր կարողանում ուտել, քանի որ վատ էր զգում այդ անվերջանալի վշտից»։

Ընկերները նրա մասին ափսոսանքով են պատմում՝ «Մեքենան, որն ինքն էր վարում, այնքան անսարք էր, որ կարող էր չքշել, իր զոհվելու օրն էլ նահանջի հրաման կար, բայց Վահրամն ընդդիմացավ՝ չենթարկվեց հրամանին, գնաց, որ մերոնց դիակները չմնան, գնաց ու զոհվեց»։

Համագյուղացիների հետ եմ զրուցում, նրանք Վահրամի մասին միայն լավն են հիշում, բայց չեն կարողանում դրվագներ մեջբերել, քանի որ ամիսներ անց էլ չեն հաշտվում իրենց բարի, կամեցող, բոլորին ամենուր եւ ամեն ժամ օգնող (իրենց բնութագրմամբ) ընկերոջ զոհվելու փաստի հետ։

2020 թ․ սեպտեմբերի 27-ի առավոտյան Վահրամը, ով Որոտանի զորամասում բուժկետի վարորդ էր, նախ՝ Գորիս է տեղափոխում զինծառայողների կանանց ու երեխաներին, ապա վերադառնում զորամաս։ Եվ սկսվում է մղձավանջը․․․  Թանկ էր ամեն րոպեն, Վահրամի մեքենան ոչ մի անգամ կանգ չառավ՝  բուժանձնակազմին տանում էր առաջնագիծ, ինքը մի քանի րոպեում մարմիններն էր իջեցնում, վիրավորներին տեղափոխում․․․

 Երբ հրետակոծությունը սաստկանում էր, դիրքեր բարձրանալն անհնարին էր դառնում, Վահրամը մի կերպ՝  շատ անսարք մասեր ունեցող մեքենան էր կարգի բերում, որ հանկարծ կյանքի ու մահվան ճանապարհին կանգ չառնի․․․

Հոկտեմբերի 15-ին անօդաչուի հարվածից զոհվում է Վահրամը՝  երեք երեխային ավանդելով իր զավակը լինելու կոչումն ու անդառնալի կարոտ․․․

Տիգրանուհի Բադալյան