« Հայրենիքը չի տրվում այնպես, ինչպես ժառանգվում է հայրենական հարստություն։ Դա ձեռք է բերվում ամեն մի սերունդի և նրա առանձին անդամի կողմից․ ձեռք է բերվում հայրենաճանաչումով, հայրենապաշտությամբ, նրան արժանի դառնալու ձգտումով։ Կարելի է Հայրենիքում լինել, բայց Հայրենիքից չլինել, կարելի է Հայրենիքում ապրել, բայց և այնպես հոգեհաղորդ չլինել Նրան։ Կարելի է, վերջապես, իրավապես հայրենատեր լինել, իսկ հոգեպես՝ անհայրենիք։ Արժանի չես Հայրենիքիդ, եթե այն չես դավանում, իբրև գերագույն նպատակ, իսկ անձդ՝ իբրև միջոց։․․․․
Որքան վսեմ է մի ժողովրդի հասկացողությունը Հայրենիքի մասին, այնքան զորավոր է նրա երկիրը, նրա հայրենասիրությունը։ Իմ Հայրենիքը- դա մարդկայնորեն այն լավագույնն է, որ կա Հայաստանում․․․․
Հայրենիքն է շնորհում մարդուն հպարտանքներից ամենաարդարը, ցավերից ամենախորը, պաշտամունքներից ամենաանխառնը և մահերից ամենասուրբը:
...Ուրե՛մն, ուր հայկական սրբություններ, այնտեղ՝ մենք, Այնտեղ՝ մեր սուրը: »։

 

Սպարապետ Գարեգին Նժդեհ