Նորայր Արարատի Խաչատրյան․ ծնվել է 1979 թ․ դեկտեմբերի 22-ին Կապանում։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Կապանի N 2 դպրոցում։ 1996 թ․ ընդունվել է ՀԱՊՀ Կապանի մասնաճյուղ, որն ավարտելուց հետո մեկնել է ծառայության, ծառայել է Արցախում։

Զորացրվելուց հետո ընդունվել է աշխատանքի Կապանի լեռնահարստացման կոմբինատում՝ որպես ֆլոտացնող, և իր աշխատասիրության ու գիտելիքների շնորհիվ հասել մինչև տեղամասի պետի պաշտոնի։

2013թ․ աշխատանքի է անցել Զանգեզուրի պղնձամոլիբդենային կոմբինատում, նախ՝ հերթափոխի պետ, ապա' հարստացնող։

Ամուսնացած էր՝ ունի 2 դուստր։

Սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանը պատերազմ սկսեց․ սեպտեմբերի 30-ին Նորայրը եւս միացավ Արցախը պաշտպանելու մեկնող սյունեցիներին։

Կինը պատմում է, որ ամուսինը պատերազմ գնալուց մի քանի օր հետո տուն էր եկել՝ հոգնած ու հիվանդ, իր հորդորով գնացել էր հիվանդանոց․ բժիշկները նրա մոտ թոքաբորբ էին հայտնաբերել, կինը խնդրել էր, որ զինկոմիսարիատ ներկայացնի հիվանդության մասին տեղեկանքը եւ այլեւս չգնա, բայց ամուսինը հակադարձել էր՝ «Չեմ կարող՝ տղերքը մենակ են․․․»։

Կինը նրա մասին խոսելիս չի կարողանում զսպել արցունքները, ամիսներ անց էլ չի հաշտվում, որ Նորայրը չկա, որ իրենց երեխաները պիտի անհայր մեծանան․ «Նրան նկարագրելը այնքան հեշտ է՝ բարի, հոգատար, խելացի, զուսպ, համեստ, եթե հայերենում կա բոլոր դրական հատկանիշները մեկ բառով բնորոշող բառ, դա իր համար է։ Անթերի ու աննման մարդ իր տեսակով, ով կյանքում ամեն ինչի միայն իր խելքի ու քրտնաջան աշխատանքի շնորհիվ է հասել։ Պարտաճանաչ և նվիրված էր ոչ միայն ընտանիքին, այլ նաև աշխատանքին, ինչի արդյունքում էլ կարողացավ կայանալ։

Նա ամենուր էր լավը, լավ որդի, ամուսին, հայր, եղբայր, ընկեր, հարևան, փեսա, աշխատակից,,,»։

Նորայր Արարատի Խաչատրյանը զոհվել է հոկտեմբերի 11-ին Ջրականում (Ջաբրայիլ)՝ մարտական առաջադրանք կատարելիս․․․

Պատերազմն ընդհատել է եւս մի երջանիկ ընտանիքի պարտմություն՝ երջանիկ ընթացքը փոխարինելով ցավով, կսկիծով, կարոտով․․․

Տիգրանուհի Բադալյան