Սուրեն Բագրատի Համբարձումյան․ ծնվել է 1992 թ․ հունվարի 1-ին Սյունիքի մարզի Մեղրու տարածաշրջանի Գուդեմնիս գյուղում։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Ագարակի Եղիշե Չարենցի անվան դպրոցում։ Լավ զարգացած երաժշտական լսողություն ուներ, հաճախում էր երաժշտական դպրոց՝ շվի էր նվագում։ Սուրենին սիրում էին բոլորը, ընդգծված բարություն կար պատանի Սուրենի ամեն քայլում, չէր կարող անտարբեր անցնել ուրիշի վշտի ու ցավի կողքով։

 Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է Եվրոպական համալսարանի կառավարում բաժինը։ 2010-12 թթ․ ծառայել է հայոց բանակում՝ Սիսիանի զորամասում, ծառայության ընթացքում արժանացել է պատվոգրերի։

 Զորացրվելուց հետո Սուրենն աշխատանքի է ընդունվում Ագարակի պղնձամոլիբդենային կոմբինատում, բայց զինվորական ծառայությանը կարոտում էր, սիրում էր զինվորականի կյանքը, սիրում էր սահմանին ապրողի գիտակցությամբ։ Մի օր էլ, սեփական դիմումի համաձայն, դուրս է գալիս աշխատանքից եւ պայմանագրային ծառայության անցնում Ագարակի զորամասում։

2020թ․ սեպտեմբերի 27-ին սկսվեց պատերազմը․․․ Սուրենը դիրքերում էր․․․ Սեպտեմբերի 30-ին հերթափոխն ավարտվել էր՝ նա պիտի տուն գար, բայց դիրքերից իջնելուց հետո ներկայանում է Ագարակի զորամաս եւ կամավոր մեկնում Արցախ։

 Համաքաղաքացիները հարցրել էին, թե ինչո՞ւ տուն չի գնում հանգստանալու, պատասխանել էր․ «Թուրքի դեմն առնելը թասիբի հարց է»։

 Մարտական ընկերները նրա մասին խոսում են հպարտությամբ․ «Գաղափարական մարտիկ էր, գիտեր ուր է եկել, գիտեր ինչի համար է կռվում, երբեք հաշվի չի առել թշնամու քանակական առավելությունը, իր կյանքը շատ թանկ էր, բայց մի բան հաստատ է՝ մինչեւ զոհվելը հարյուրի չափ ազերիների է սատկացրել, միշտ առաջ գնալու ձգտում ուներ․․․»։

Մարտերը թեժ էին, Սուրենը չէր համակերպվում նահանջելու մտքին, չնահանջեց, որոշումը վերջնական էր՝ կռվել մինչեւ վերջ, որոշեց ու մնաց իր դիրքում մինչեւ վերջ։

Վերջը հոկտեմբերի 5-ին էր, երբ թշնամու դիպուկահարը նկատեց համառ մարտիկին․․․ Սուրենն ընկավ իր հողը, պատիվը, թասիբն աննահանջ պաշտպանելիս․․․

Տիգրանուհի Բադալյան