Տիգրան Կարենի Հայրապետյան․ ծնվել է 2000 թ․ սեպտեմբերի 13-ին Մեղրիում։ Միջնակարգ կրթությունը ստացել է Մեղրիի  N1 դպրոցում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվել է ԵՊՀ մաթեմատիկայի եւ մեխանիկայի բաժին։

Տիգրանի մոտ մաթեմատիկական հատուկ ընդունակություններն ուսուցչուհին նկատել էր դեռ առաջին դասարանում։  Մայրը պատմում է, որ Տիգրանը կարողանում էր հաշվիչից արագ գումարել քառանիշ, հնգանիշ, վեցանիշ մի քանի թիվ։ Տիգրանը ծնողների առաջնեկն էր, ծնողները նրանից շատ-շատ մեծ պահանջներ ունեին՝ հաշվի առնելով նրա բնատուր ունակությունները, բայց Տիգրանը, ում դպրոցական ծրագրային նյութերը, հատկապես մաթեմատիկայի, շատ հեշտությամբ էին տրվում, շատ աշխատել չէր սիրում։ Ի բնե քչախոս Տիգրանն իր իմացածն ի ցույց հանելու հակում չուներ․ մայրը հիմա ափսոսանքով է հիշում իր բացարձակ պահանջները որդուց, ինքն ուզում էր աշխարհը տեսնի, թե ինչքան խելացի ու կրթված է իր տղան , իսկ Տիգրանը հազար ու մի հետաքրքրություն ուներ, ազատատենչ պատանին երեւի ինչ-որ բան կանխազգալով, ուզում էր հասցնել լինել ամենուր, հասցնել ամեն ինչ։ Նկարչական դպրոց էր բացվել Մեղրիում․ Տիգրանի առաջին աշխատանքն այնքան ճիշտ էր թե՛ գույների, թե՛ գծագրի առումով, որ զարմացրել ու հիացրել էր երիտասարդ ուսուցչուհուն։

Տիգրանը զորակոչվելուց առաջ մասնակցել էր պատվո պահակային գնդի համար պատանիների ընտրությանը․ նրա թե՛ արտաքին, թե՛ մտավոր  տվյալները համապատասխանում էին․ նա առաջիններից մեկն էր ընտրվել։ Ծնողները համոզված էին, որ իրենց որդին Ստեփանակերտի պատվո պահակային վաշտում է ծառայելու․ զորակոչի հաջորդ օրը Տիգրանը զանգահարում է մորն ու տեղեկացնում, որ իր երազանքը կատարվել է՝ ծառայելու է Մատաղիսում․․․

Բանակային կյանքից Տիգրանը ոչինչ չէր պատմում, նույնիսկ մեդալներ ստանալու մասին չէր տեղեկացրել, մայրը նրա նահատակվելուց հետո հրամանատարներից է իմացել, որ որդին բազմաթիվ մեդալներ ունի՝ «Մարտական հերթապահության», «Քաջարի մարտիկ», «Լավագույն մարզիկ», «Բանակի գերազանցիկ», շարքում վերջինը «Մարտական ծառայության» մեդալն է, որը Տիգրանին շնորհվել է հետմահու։

Տիգրանը հետախույզ էր, մասնագիտություն, որում նա գիտելիքների ու ֆիզիկական տվյալների շնորհիվ, փայլում էր։

Սեպտեմբերի 27-ին Ադրբեջանը պատերազմ սկսեց։ Հետախույզ, դիրքի ավագ, սերժանտ Տիգրան Հայրապետյանն առանց խուճապի, գիտակից, հասուն զինվորականի պես, անցավ իմացածը մարտադաշտում կիրառելուն։ Ծնողների անհանգիստ զանգերին Տիգրանը հանգստացնող հորդորով էր պատասխանում, ասում, որ ինքն ապահով է, որ ամեն ինչ հրաշալի է լինելու։

Հոկտեմբերի 2-ին Տիգրանը վերջին անգամ է զանգահարել ընտանիքի անդամներին․ հետո ամիսներ շարունակ ծնողները սպասում էին՝ լուրի, սփոփանքի, ձայնի․․․ Միայն հինգ ու կես ամիս անց ԴՆԹ հետազոտությունը հաստատեց՝ Տիգրանը զոհվել է․․․

Տիգրանուհի Բադալյան